The First and second Steps of Sanatana Dharma.(Hinduism).

The first religion of this world is the Eternal Religion , the timeless, universal truth. All other religions are branches of this Eternal Religion. It is pertinent to mention here that the Eternal Religion is known as Sanatana Dharma. Sanatana Dharma is regarded as the Eternal Religion because it embodies eternal and universal truths and principles believed to be the foundation of all spiritual paths. 

It is the oldest, eternal, spiritual tradition in the world, providing the essence from which numerous other religions and philosophies have emerged. Thus, the essence of all religions is often seen as the same, like branches stemming from this Eternal Religion known as Sanatana Dharma. Sanatana Dharma is associated with what is today called Hinduism; in other words, Hinduism is another name for Sanatana Dharma.

The First Step of Sanātana Dharma is to live as a person of virtue , free from lust, anger, and greed , walking always in compassion, shunning all harm and violence, standing firm in righteousness, working for the welfare of all, speaking only truth, and upholding justice with a compassionate heart; for in this way, one takes the very first step upon the eternal path.

The Second Step of Sanātana Dharma is the ascent of the soul from outward action to inward illumination. At first, man performs niṣkāma-karma , selfless deeds , which wash away the dross of selfishness and render the heart a clear mirror. Then dawns tattva-jñāna the knowledge of the Real , whereby the soul discerns the eternal from the transient and awakens to its higher quest. This wisdom ripens into bhakti, the sweet devotion that melts the ego and unites the seeker with the Divine. At last comes atma-prakasa, the radiant revelation of the Self, where the knower, knowledge, and known become one. Thus, through purity, wisdom, love, and service to all beings, man ascends the second step toward the Supreme Goal. All these paths, though diverse in expression, converge in mokṣa , the freedom of the soul from the bonds of birth and death. This is the eternal way taught by the Guru/teachers, the shining stairway of Sanatana Dharma.

Knowledge Through Poetry (Especially in Sanskrit)

Poetry makes knowledge last. Verse is easy to remember and simple to transmit, even without writing. In the Sanskrit tradition, wisdom was preserved orally for centuries, carried faithfully through sound and memory. In Sanskrit especially, the power of sandhi allows sounds and meanings to unite within a single, flowing expression. Words do not stand isolated; they merge, resonate, and create a living current of meaning. Poetry enters the heart through rhythm and resonance. No script is required-the Sanskrit word itself, woven through sandhi, shines complete and self-contained. It can travel intact from one heart to another. Even in times of destruction, when manuscripts are lost and structures fall, poetry safeguards knowledge. Memory becomes the temple, sound becomes the scripture, and the living voice becomes the preserver of truth.

Thus, poetry is not merely ornamentation-it is a powerful vessel for holding, protecting, and disseminating knowledge across generations.

★

भगवान

यः स्वयंसम्पूर्णः स्वयंसिद्धः स्वातन्त्र्येण संस्थितः।

स एव परमात्मा पूर्णब्रह्म स श्रीभगवान् स्मृतः॥

भगवान

यः स्वयंसम्पूर्णः स्वयंसिद्धः स्थितः स्वातन्त्र्येण।

स एव परमात्मा पूर्णब्रह्म स हि कथ्यते श्रीभगवान्॥

★

भगवतत्त्वविवेचनम्

यः स्वयंसम्पूर्णः स्वयंसिद्धः स्थितः स्वातन्त्र्येण,

स एव परमात्मा पूर्णब्रह्मेति कथ्यते भगवान्॥

यः सर्वज्ञः सर्वशक्तिमान् जगतः कारणं नियन्ता च,

स ईश्वरः स एव भगवान् परमब्रह्मादिदेवः सर्वेश्वरः॥

★

सत्यः

यः स्वयंसम्पूर्णः स्वयंसिद्धः स्वातन्त्र्येण स्थितः,

स एव परमात्मा परं ब्रह्म भगवान् हि सत्यम्॥

★

सत्यः

यः स्वयं-संपूर्णः स्वयं-सिद्धः स्वातन्त्र्येण स्थितः,

स एव परमात्मा पूर्ण-ब्रह्म स एव भगवान् हि सत्यम्॥

★

निराकार ब्रह्म-साकारब्रह्म साधना

अरूपं शान्तमदृश्यं, मनसोऽपि परं तत्त्वम्।

न रूपं न च नामास्ति, केवलं ब्रह्म नित्यम्॥ 

न दृश्येन्द्रियगोचरे, न तिष्ठति तत्र चित्तं।

चलति विषयमार्गेषु, छायास्वेव वारं वारं॥

कथं गृह्णात्यनन्तं, यः जानाति स्पर्शदृशा।

देहबद्धो हि जीवः, समीपं वाञ्छति सदा॥

तस्मात् सन्तो वदन्ति, सौम्यया वाचा पुनः।

रूपः सेतुर्भवेद् हृदि, भक्तेर्मार्गप्रदर्शकः॥

नामरूपे समारभ्य, चित्तं शान्तिं निगच्छति।

सेवया प्रेमयुक्त्या, तदेकत्वं प्रपद्यते॥ 

न केवलं शिलामात्रं, प्रतिमा भावसूचिका।

अरूपस्य प्रवेशाय, सा भवेदेव साधिका॥ 

रूपादारभ्य मार्गः, अरूपे परिणीयते।

भयसंशयविहीनः, आत्मा तत्रैव लीयते॥

तस्मात् रूपं समाश्रित्य, भावभक्तिं विवर्धय।

ततः शान्ते मनसि, ब्रह्मस्पर्शोऽनुभूयते॥ 

★

श्रीअनन्तमाधव-नारायण

-नमस्कारस्तोत्रम्

ॐ श्री अनन्तमाधवाय नारायणाय 

वासुदेवाय शङ्कर्षणाय प्रद्युम्नाय अनिरुद्धाय

पद्मनाभाय पुरुषोत्तमाय विष्णवे नमः।

★

 सनातनधर्मस्य प्रथमः सोपानः

(The First Step of Sanatana Dharma)

प्रथमं सत्पुरुषो भव, ततः सर्वकर्माण्याचर।

कामक्रोधलोभवर्जितः, दयामार्गे सदा स्थितः॥

हत्याहिंसाविनिर्मुक्तः, धर्ममार्गे दृढस्थितः।

लोकहिते सदा युक्तः, सत्ये नित्यं प्रतिष्ठितः॥

दयाशीलसमायुक्तः, न्यायमार्गे व्यवस्थितः।

एषः सनातनधर्मस्य, प्रथमः सोपानः स्मृतः॥

सनातनधर्मस्य द्वितीय सोपानः

(The second Step of Sanātana Dharma)

प्रथमं निष्कामकर्म स्यात्, द्वितीयं तत्त्वज्ञानार्जनम्।

तृतीयो भक्तियोगश्च, चतुर्थं आत्मप्रकाशकम्॥

कर्मयोगेन चित्तशुद्धिः, ज्ञानयोगेन ज्ञानार्जनम्।

भक्तियोगेन भक्तिप्राप्तिः, जीवहिते श्रेष्ठा गतिः॥

सर्वे मार्गाः लक्ष्यन्ते, लभ्यते मोक्षः स्यात्।

एषः सनातनधर्मस्य, द्वितीयः सोपानः स्मृतः॥

कर्मधर्मद्विपक्षेण जीवस्य गतिः

[ईश्वरप्राप्त्युपायः]

(मुक्तछन्दः)

यथा पक्षी द्वाभ्यां पक्षाभ्यां गच्छत्यन्यं स्थलम्।

तद्वज्जीवः कर्मधर्माभ्यां गच्छत्यन्यं जीवनपथम्॥

यथा ज्ञानबलात् पक्षी दृढविश्वाससंयुतः।

प्राप्नोति स्वप्रियं स्थानं निश्चलधिया युतः॥

तथा जीवः निष्कामकर्मधर्मपरायणः।

ज्ञानयोगेन संयुक्तः श्रद्धाभक्तिसमन्वितः॥

प्रेमभक्त्यानुसेवया प्राप्नोति परमं पदम्।

परमानन्दमाप्नोति ईश्वरस्य दिव्यं धाम॥

💓

धर्मः

(मुक्तछन्दः)

ईश्वरस्य उचितादेशपालनम्,

तस्य नीतिनियमानां अनुसरणम्।

जागतिकानां सुनियमधारणमेव धर्मः॥

-----------------------

उचितादेशपालनम् - तात्पर्यम्

ईश्वरस्य आदेशः अन्ततः धर्ममयः अस्ति।

कदाचित् सः भक्तपरीक्षारूपेण प्रतीयते।

श्रद्धा-विवेक-धर्मबुद्ध्या तस्य पालनमेव सच्चधर्मः।

एवं धर्मः जगतः स्थिरतां दधाति॥

💓

जन्ममृत्युः (सत्यम्–मिथ्या)

(मुक्तछन्दः)

जीवस्य लोकेऽस्मिन् जीवनं पूर्णतया मिथ्या।

मरणानन्तरं सः जानाति लोकेऽस्मिन् सत्यम्॥

जीवस्य लोकेऽस्मिन् जीवनं केवलं स्वप्नम्।

मरणानन्तरं तत् भवति जाग्रतावस्थायां स्थितम्॥

तस्मात् जीवने सदा कर्तव्यं सदाचारं च सत्कर्म॥

अन्यथा मरणानन्तरं प्राप्नोति महद्दुःखकष्टम्॥

💓

धर्म धर्मलक्षणम्।  

यः स्वयंसत्यः स्वयंसम्पूर्णः स्वयंसिद्धो निरामयः।  

स्वातन्त्र्येण स्थितः नित्यात्मा धारयितुं स योग्यः॥

यः सत्यं धृतिं दमं क्षमां संयममेव च।

शास्त्रज्ञानुसारं तत् प्रोक्तं धर्मलक्षणम्॥

💓

धर्मः - सनातनसत्यं

(मुक्तछन्दः)

धर्मः सत्यं सनातनं, विश्वव्यापी निरामयः ।

न कालबद्धो न देशबद्धः, नित्यशुद्धो निरामयः ॥

न स्वार्थसिद्ध्यर्थं वाच्यः, न लोभेनोपपादितः ।

विशालः शाश्वतः सत्यः, नित्यं धर्मः प्रतिष्ठितः ॥

अनन्तो व्यापकः शान्तः, सर्वलोकैकबान्धवः ।

न जातिभेदेन सीमितः, सर्वजीवैकबान्धवः ॥

यो धर्मं रक्षति नित्यं, आचरन् अविचलितः ।

धर्मो रक्षति तं नित्यं, सत्यधर्मेण पालितः ॥

★

अध्ययन-प्रचार-अध्यापन

अधिकारनीतिः

(मुक्तछन्दः)

सर्वेऽपि शास्त्रं पठितुं समर्हाः,

न जातिभेदो न च लिङ्गवर्जाः।

न जन्मना कश्चन वर्जनीयः,

सत्यस्य मार्गेऽधिकारयोग्यः॥

यो बोधयेद् अन्यजनं हि सम्यक्,

तस्यास्ति ज्ञानं यदि सुसम्यक्।

अज्ञानयुक्ता कथिता हि वाचः,

नयन्ति लोकान् विपथं भ्रंशम्॥

तस्मात् सनातनधर्मोऽयं ब्रूते,

न सर्व एवोपदिशन्ति शास्त्रे।

येषां तु ज्ञानं विशदं विमुक्तं,

ते एव लोकाय प्रदिशन्ति मार्गम्॥

★

शास्त्रार्थबोधयोग्यता

शास्त्रार्थबोधाय विवेकयुक्ता

सूक्ष्मा बुद्धिर्विज्ञानयुक्ता ।

युक्तिप्रधाना प्रबुद्धा बुद्धिः

तद्विना न सिद्ध्येत् गूढार्थगतिः॥

★

शास्त्राध्ययननीति।

गुरुपादाम्बुजयोगेन शास्त्रमध्येत न संशयः।

यथा प्रदीप्तदीपः तमो नाशयति तत्त्वतः॥

निहत्य मोहजालं गुरुः सत्यं तत्र न संशयः।

शास्त्रार्थसमीक्षया तेन मोक्षमार्गः प्रसस्तय॥

★

ज्ञानदाननीतिः - नियमः

(मुक्तछन्दः)

यो यावद् ज्ञानधारणसमर्थः स्यात्,

तस्य तावत् ज्ञानं स्वाभाविकं भवेत्।

यो यदा यावत् ज्ञानलाभयोगः स्यात्,

तस्मै तु ज्ञानदानमेव कर्तव्यम् सदैव॥

भिन्नोऽयं व्यवहारः सदाऽपि परिहर्तव्यः,

अनिष्टफलत्वात् स परिगृहीतः परिहर्तव्यः।

यः सदा ज्ञानकामः प्रणतः समर्थः प्रयत्नवान्,

तस्मैव ज्ञानं देयं नान्यस्मै कदाचन॥

एष नूनं संसारस्य नित्यो नियमः।

💓

भक्तरक्षणं धर्मोपदेशः

(मुक्तछन्दः)

शृणुत भक्तजनाः, एतत् सनातनं वचनम्।

भक्तात्मनः विपदि तस्य सह कुरु अवस्थानम्।

सान्त्वनां प्रदेहि सदा, न त्यज एनं एकाकिनम्।

निन्दकदुष्टानां कुरु उचितं प्रत्युत्तरम्।

भक्तात्मनः विपदि तं मा त्यज कदाचन।

ब्रह्मादेशं मन्यस्व, तस्य सदा कुरु पालनम्॥

💓

भक्त–भगवान्–भावः

भक्तः महाभावग्राही, भगवान् च तथैव सदा।

प्रेमसम्बन्धो महाभावः, स एव तयोः सदा॥

★

परमसत्योपदेशः

यः हरेः परमं रूपं तत्त्वतः विजानाति सः।

ये शरणं प्रपद्यन्ते ते पापेन न लिप्यन्ते ते॥

धर्मपुण्यादिभिर्मुक्ताः नित्ययुक्ता भवन्ति ते।

एतदेव वेदैः समाख्यातं परमं सत्यमुच्यते॥

★

ईश्वरप्राप्तेः सुलभोपायः

(सुतस्नेहे हरिभजनम्)

जीवः स्वसुतसन्ताने स्नेहं कुर्वन् स्वभावतः।

ईश्वरांशं सुतं मत्वा सेवमानः स तं भजेत्॥

तत्र स्नेहं हरौ युक्त्वा सहजं परमं व्रजेत्।

षड्रिपून् निगृह्य सम्यक् कर्म सिद्ध्यति निश्चितम्॥

★

प्रेमशक्ति – अनन्तशक्ति

(प्रेमक्रमेण परमगतिः)

मनुष्यः यः प्रेम करोति स्वपुत्रं च पुत्रिकाम्।

माता-पितरौ बान्धवांश्च  भ्रातरं च तथा सतीं॥

प्रेमभावं स शिक्षेत तेन स्यात् सत्गतिः।

प्रेमभक्तिं करोति यः स लभेत सुमतिम्॥

सुमत्यां जाग्रतायां तु ईश्वरे प्रेम अप्रतिमम्।

ईश्वरे यः प्रेम करोति स लभेत परां गतिम्॥

💓

प्रेमक्रमेण परमगतिः

मनुष्यः यः प्रेम करोति स्वपुत्रं च पुत्रीं,

माता-पितरौ बान्धवं भ्रातरं च सतीम्।

प्रेमभावं स शिक्षेत, तेन स्यात् सत्गतिः।

प्रेमभक्तिं करोति यः स लभेत सुमतिम्।

सुमत्यां जाग्रतायां ईश्वरे प्रेमाप्रतिमम्।

ईश्वरे यः प्रेम करोति स लभेत सद्गतिम्॥

★

कर्मयोगस्य मूलसिद्धान्तः

सर्वकर्मसु स्वभावतः शुभाशुभे इति द्विविधौ फलौ विद्यमानौ।

शुभाशुभकर्मभ्यां जीवः बध्यते, निष्कामकर्मणा बन्धनात् विमुच्यते।

कर्मयोगिन्, एतत् स्मर-

यस्य कर्मणः अन्ते शुभफलं, तत् कर्म शुभं स्मृतम्।

यस्य कर्मणः अन्ते अशुभफलं, तत् कर्म अशुभं स्मृतम्।

★

सत्यस्य मौनम् 

(पृथिव्याः यथार्थता)

(मुक्तछन्दः)

न कश्चित् श्रोतुमिच्छति, न कश्चित् सत्यमिच्छति।

सर्वे वक्तुमिच्छन्ति, स्वकथां स्वनाम च॥

न कश्चित् श्रोतुमिच्छति, सर्वे मानगर्विताः।

स्वार्थे मग्नाः जनाः सर्वे, परवाक्यं न शृण्वन्ति॥

आपदि सम्प्राप्तायां तु, सत्यं ज्ञातुमिच्छन्ति।

पूर्वं तु न कश्चिदेव, कदाचन तत्त्वं वेत्ति॥

सर्वे यशःप्रचारेण, स्वनाम विस्तारयन्ति।

सत्यं तु नाङ्गीकुर्वन्ति, परवाक्यं न शृण्वन्ति॥

सत्यं तिष्ठति मौनेन, गर्वेणावृतचेतसाम्।

एषा लोके कठोरेव, पृथिव्याः यथार्थता॥

यः शुद्धात्मा स एवैतत्, जन्मनैव वेत्ति हि।

अन्ये मोहान्धचेतसः, न जानन्ति एव हि॥ 

★

सत्योपासना

पूजायां नास्ति कालोऽत्र, न घंटानिनदः आवश्यकः।

न मन्त्रजपो न बाह्यकृत्यं, भाव एव ह्यावश्यकः॥

न पश्यति भगवान् द्रव्यं, न हेमावरणभूषणम्।

हृद्गूढभक्तिमेव पश्यति, शुद्धमानसपूजनम्॥

★

भक्तभगवतोः इह लीला

भक्तः सदा सहनशीलः सदा सामाजिकः।

भक्तरक्षकः भगवान् न भवति अशास्त्रिकः।

भक्तधर्मरक्षणार्थं करोति असुरसंहारम्।

भगवतः एतत् इह दैवकर्म सदा अनन्तम्॥

★

भगवदवतारवर्णनम्

भगवतोऽवतारा बहुधा प्रकीर्तिताः,

धर्मसंस्थापनार्थं लोकेऽवतारिताः॥

तेषां तत्त्वरहस्यं गूढं न सुलभं बोधितुम्,

भक्त्या तु दिव्यतत्त्वं हृदि स्फुरति नित्यम्॥

चतुर्व्यूहेषु रूपेषु वासुदेवः परः स्मृतः,

संकर्षणः प्रद्युम्नोऽनिरुद्धश्च अंशावताराः॥

एते हि व्यूहभेदाः दिव्यरूपप्रकाशकाः,

भगवतः स्वरूपस्य भिन्नांशाः प्रकाशकाः॥

तेषामप्यंशरूपाणि लोके विभान्ति नित्यम्,

तानि भगवतः शक्त्या विश्वं बिभ्रति सततम्॥

अन्ये तु गुणावतारा जगति विख्याताः,

सत्त्वादिगुणभेदेन रूपाणि विभ्रताः॥

तेषामपि स्वरूपाणि लोके विभान्ति हि,

लीलया भगवान् विश्वं नित्यं बिभर्ति हि॥

★

भगवत्प्रसन्नता

(मुक्तछन्दः)

यः भक्तः स्तौति भगवतः चतुर्व्यूहरूपम्,

तस्मै भगवान् भवति प्रसन्नः सदा अत्यन्तम्॥

यः भक्तः स्तौति पार्श्वदेवतानां समरूपम्,

तस्मै भगवान् भवति प्रसन्नः सदा सर्वाधिकम्॥

एतदेव हि परमं सत्यं नित्यम्,

सर्वयुगेषु सर्वकालेष्वपरिवर्तनीयम्॥

सर्वकालेष्वपरिवर्तनीयम्=सर्व+ कालेषु + अपरिवर्तनीयम्

★

अवतारागमन-प्रस्थानस्य गूढत्वम्।

जगन्नाथ एव स्वकं जानात्यवतारसमागतम्।

मर्त्यलोकात् प्रस्थानं तस्यैवास्ति सुबोधितम्॥

न ब्रह्मा न च वेदाश्च न देवासुरमानवाः।

केवलमनुमानेन महिमा तस्य अनुभव्यते॥

★

एकत्वं दैवतत्त्वस्य

(एकत्वभावः)

नानानाम्ना स एकः, नानामार्गैः स एव हि।

सर्वेषां पथिकानां सः, एकं लक्ष्यं सनातनम्॥ 

कृष्णवेणुनिनादेन विश्वगीतं प्रवर्तते।

अल्लाहस्य इच्छया सर्वं सृष्टिचक्रं प्रवर्तते॥

कृष्णे प्रेम च लीला च, दिव्यभावः प्रकाशते।

ईश्वरे सत्यकृपा च, हृदि नित्यं विराजते॥

नानाभाषासु भेदोऽस्ति, तत्त्वं तु न भिद्यते।

एकं नित्यं सनातनं, नानानाम्ना प्रकीर्त्यते॥

बलभद्रः बलज्ञानैः, मार्गदर्शी सदा स्थितः।

अज्ञानात् पारमागतान् जनान् नयति सत्पन्थाम्॥

ईशुपुत्रे त्यागदृष्ट्या प्रेमकारुण्यदर्शनम्।

दर्शयति सदा लोके विनयस्य महात्म्यम्॥ 

नानामार्गाः समायान्ति, लक्ष्यं तु एकमेव हि।

यथा सूर्यकिरणाः सर्वे, एकस्मात् उद्भवन्ति हि॥

मा कुरुत भेददृष्टिं, मा कुरुत अज्ञानवृत्तिम्।

सर्वे यान्ति परं ज्योतिः, एकमेव सनातनम्॥ 

★

भेदभावः

(देवभावः–मनुष्यभावः)

यः शास्त्रवाक्यैः जानाति परमं देवं श्रीजनार्दनम्।

शुद्धचित्तः पश्यति तस्मिन् दिव्यं तस्य सौरभम्॥

अज्ञात्वा तु परं तत्त्वं मनुष्यं मन्यते तम्।

दुर्गन्धं तत्र पश्यत्येषः न पश्यत्यन्यथा समम्॥

-----------------------------

पश्यत्येषः = पश्यति + एषः

पश्यत्यन्यथा = पश्यति + अन्यथा

★

सर्वधर्मसमभावः

(मुक्तछन्दः)

सर्वेषां धर्माणां तु तत्त्वमेकमेव,

हृदये हृदये दीप्यते दिव्यं तेजः।

सर्वेषां देवोऽपि एक एव नित्यः,

धर्मरूपेभ्यः सर्वेभ्यः परतः स्थितः॥

धर्मत्यागः तु अज्ञानस्य लक्षणम्,

यदा नात्मा पश्यति स्वान्तर्ज्ञानम्।

★

समत्वभावः 

(मुक्तछन्दः)

सिद्धौ न हृष्यति धीरो, न विषीदति विपत्तिषु सदा ।

समत्वेन स्थितो नित्यं, भवति सः पण्डितः सदा ॥ 

लाभालाभौ समौ यस्य, जयापजयौ समौ सदा ।

न स्पृहा न च द्वेषः, तस्य बुद्धिः स्थिरा सदा ॥

सुखदुःखे समे कृत्वा, न चलति मनः सदा ।

समदर्शी स विज्ञेयः, धीरः शांतः स एव सदा ॥

कर्मण्येवाधिकारोऽस्ति, फले नास्ति कदाचन ।

इति ज्ञात्वा स्थितो यः स्यात्, लभते शान्तिमुत्तमाम् ॥

★

ज्ञान-वैराग्य-भक्ति-समभाव-संगमः

(मुक्तछन्दः)

यः ज्ञानं धारयति नित्यं,वैराग्यं च मनसि स्थिरम्।

ईश्वर-भक्तिमयं हृदयं,सर्वं तस्मै भवेत् समम्॥

निश्चलं चित्तं निर्विकारं, समभावेन सुखदुःखम्।

धीरः सद्गुणैः पूज्यः स्यात्, शान्तिं सदा लभते नरः॥

💓

सत्य–मिथ्या

(मुक्तछन्दः)

असत्यतन्तुभिर्वस्त्रं क्षणमात्रं विराजते ।

छायामूलसमुत्पन्नं स्वयमेव विनश्यति ॥

मिथ्याज्ञानविनिर्मितं शिक्षणं शोभनं भवेत् ।

हृदयशून्यमन्तस्तु तत्त्वतः न प्रकाशते ॥

यः नृपः स्वासनं कृत्वा मिथ्यावाक्यनिबन्धनम् ।

कालाग्निना स दह्येत सह राज्येन मण्डनम् ॥

मिथ्याप्रतिष्ठितं राज्यं घोषध्वनिभिरुज्ज्वलम् ।

अन्तर्भिन्नाधारत्वात् पतत्येव न संशयः ॥

सत्यतन्तुभिराच्छन्नं वस्त्रं नित्यं विराजते ।

न वह्निना न वातेन कदाचन विनश्यते ॥

शनैः शनैः चरन् सत्यं शान्तिदं लोकजीवने ।

तमोभेदकरं नित्यं  रविरिव प्रभाते ॥

तस्मात् सत्येन जीवनं कर्तव्यं शुद्धचेतसा ।

सत्यनिर्मितजीवनं तिष्ठति शान्तिसम्पदा ॥

★

श्रीकृष्णध्यानतत्त्वम्

(मुक्तछन्दः)

कं ध्यायेत् स परं तत्त्वं, यतः सूर्यचन्द्रमसौ।

नास्त्यन्यत्तत्त्वमुत्तुङ्गं, स्वात्मन्येव स संस्थितः॥

नास्त्यन्यो देवो ध्येयः, नान्यत् किञ्चित् परायणम्।

सर्वकारणभूतात्मा, स्वनाम्न्येव विलीयते॥

यथा गीता शास्त्रवरे, आत्मैव सन्निहितः सदा।

तथा भागवतेऽप्युक्तं, स्वात्मन्येवावतिष्ठते॥

निर्गुणं ब्रह्म यत् प्रोक्तं, तदेव स्वप्रकाशकम्।

नान्यत्तत्त्वं न भेदोऽस्ति, स एवैकः हरिः सत्यम्॥

ये तु भिन्नं परं मन्यन्ते, मोहिता अज्ञानवृत्तयः।

न जानन्ति शास्त्रार्थं, नापि बुध्यन्ते तत्त्वसारम्॥

💓

स्वप्न-अनुभूति-विवेचनम्

शृणुत भक्तगणाः एतद् सनातन वचनम्।

स्वप्नः अनुभूतिश्च द्वयं अनिश्चितदर्शनम्।।

अप्रामाणिके भवति द्वयं महाविध्वंसकम्॥

प्रामाणिके भवति द्वयं परमसुखप्रदम्॥

💓

सूक्ष्म-स्थूलदेह-विवेचनम्।

पञ्चभूतेन निर्मितं स्थूलं देहमिदं ध्रुवम्।

मनः बुद्धिः पञ्चप्राणाश्च पञ्च ज्ञानेन्द्रियाणि च॥

पञ्च कर्मेन्द्रियैः सह संयुक्तं सूक्ष्मशरीरं भवेत्।

एतत् सूक्ष्मशरीरं आत्मनः निवासस्थानं ध्रुवम्॥

★

स्वप्न-मरण-आत्मतत्त्वम्

(मुक्तछन्दः)

यदा निर्गच्छत्यात्मा देहात् न कश्चिद् वेद तदा।

न कम्पः नापि चिह्नः स्यात् शान्ते देहे स्थिते सदा॥

निशब्दं याति दूरं स यत्र प्राणो न गच्छति।

अदृष्टोऽज्ञातमार्गेण मृत्यु-पन्थानमृच्छति॥

पुनर्यदा प्रविशत्येष देहं मृत्तिकामयं पुनः।

तदा वेदना समुत्पन्ना चेतना जायते निश्चितः॥

स्पन्दते जागरूकं देहं जीवनं स्वं प्रपद्यते।

वेदना सूचयत्येव आत्मनः सन्निधिं ध्रुवम्॥

अतः मूढमिदं मनो न सर्वं सत्यमीक्षते।

स्वप्नमायाविलासेन भ्रान्तिमेव प्रसूयते॥

विवेकेन विचिन्त्यैतत् सत्यं मिथ्यां च भेदय।

क्षणभङ्गुरेऽस्मिन् लोके आत्मयात्रां निरीक्षय॥

💓

ग्रहणतत्त्वविवेचनम्

छायया छन्नः सूर्यो यथा शास्त्रे प्रकीर्तितः ।

न तत्र क्रियाविधिर्दृष्टो ग्रहणे कर्मणां क्वचित् ॥

न भगवद्गीता-शास्त्रे ग्रहणस्य विशेषो विधिरुच्यते ।

प्रकृतेर्गुणचक्रेऽयं भावो ज्ञेयः समाहितैः ॥

स्नानं जपो दानकर्म मन्त्रौच्चारादिकं तथा ।

न वेद-गीतोक्त-आज्ञास्तु स्मार्ताचारप्रवर्तिताः ॥

समत्वबुद्ध्या कर्तव्यं न भयेन कदाचन ।

प्रकृत्याः क्रियमाणोऽयं नियमो दैवसंश्रितः ॥

💓

पूजा

यस्यां पूजायां न आवाहितं ब्रह्मरूपम्।

सा पूजा नाममात्रा, न तु शुद्धतत्त्वम्॥

💓

शङ्खनिनादः शङ्खध्वनिः

(मुक्तछन्दः)

शङ्खनिनादः परं पवित्रं, शुभदं च आनन्दवर्धकम्।

अधर्मशोकभीतानां, तमसां च विनाशकम्॥

शङ्खध्वनिः शुभो भवतु, नरनार्योः सम्मिलनम्।

विष्णोः पूजाविधौ पुण्यं पापनाशनम् उत्तमम्॥

न स्त्री न च नरः भेदः धर्मे सत्ये च कर्मणि।

शङ्खध्वनिः सदा कार्यः नारायणप्रेमणि॥

★

शङ्खनिनादः शङ्खध्वनिः

(मुक्तछन्दः)

शङ्खनिनादः परं पवित्रं, शुभदं चानन्दवर्धकम्।

अधर्मशोकभीतानां तमसां च विनाशकम्॥

शङ्खध्वनिः शुभो भवतु, नरनार्योः सम्मिलनम्।

विष्णुपूजाविधौ पुण्यं पापनाशनमुत्तमम्॥

न स्त्री न च नरः भेदः धर्मे सत्ये च कर्मणि।

शङ्खध्वनिः सदा कार्यः नारायणप्रेमणि॥

★

शङ्खनादमहिमा।

(मुक्तछन्दः)

उद्घोषोऽयं शङ्खनादस्य दैविको पुण्यवर्धनः।

नारायणस्य प्रीत्यर्थम् उद्घोषयेत् शङ्खनादम्॥

नास्ति धर्मे स्त्रीपुंसोर्भेदभावः कदाचन।

सर्वे समत्वभावेन कुर्वन्तु शङ्खनादम्॥

★

चतुर्व्यूह‑ब्रह्म‑गायत्री‑मन्त्रः

ॐ चतुर्व्यूहरूपं विद्महे

तुलसीपवित्रं धीमहि।

तन्नो ब्रह्म प्रचोदयात्॥

★

शुद्धस्वरूप‑ब्रह्म‑गायत्री‑मन्त्रः

(ब्रह्म-गायत्री-मन्त्रः)

ॐ चतुर्व्यूहरूपं विद्महे

शुद्धस्वरूपं धीमहि।

तन्नो ब्रह्म प्रचोदयात्॥

💓

पञ्चदैवता-स्वरूपवर्णनम्

जगन्नाथं बलभद्रं च प्रद्युम्नं च अनिरुद्धम्।

परमात्मिकां प्रकृतिं च सृष्टेः पञ्चदैवतानि प्रथमम्॥

एतदतिरिक्तं सर्वेषु गृहगृहेषु पञ्चदेवताः।

ते स्वस्थानवर्तिनः सन्ति पञ्चदेवा इति स्मृताः॥

अज्ञानिनां मिथ्याप्रचारः

(ब्रह्मतत्त्वे अज्ञानम्)

अज्ञानी मूर्खा न जानन्ति श्रीबलभद्रम्।

श्रीशेषनागं बलभद्रनाम्ना कुर्वन्ति वर्णनम्॥

ते श्रीप्रद्युम्नं च श्रीअनिरुद्धं च न जानन्ति।

महाज्ञानी इति स्वयम् लोके प्रचारयन्ति॥

अज्ञानं ब्रह्मतत्त्वे, अज्ञानं सिद्धियोगशास्त्रे।

मिथ्याज्ञानं ते लोकेऽस्मिन् प्रचारयन्ति गुरुरूपे॥

★★

श्रीजगन्नाथ-बलभद्र-शेषनागतत्त्ववर्णनम्

जगन्नाथः परमब्रह्म आदिदेवः सनातनः।

बलभद्रः तस्य अंशः, जगन्नाथप्राणरूपः॥

शेषनागः अनन्तदेवः बलभद्रांशस्वरूपः।

विश्वभारधरणहारः आदिदेवः सनातनः॥

★

श्रीजगन्नाथतत्त्वप्रकाशः

(मुक्तछन्दः)

एकः ब्रह्म महाप्रभुः श्रीजगन्नाथः जगदीश्वरः॥

सर्वाधिकारः तस्यैव, नान्यः कश्चित् ईश्वरः॥

मा कुरुत अन्यायं, मा कुरुत अनधिकारकर्म।

अनधिकारिणः सर्वे लभन्ते धर्मतः दण्डम्॥

अहङ्कारो न रोचते, न रोचते बलदर्पणम्।

विनयः प्रीतिकर्ता स्यात्, तदेव ईश्वराभिलषितम्॥

सर्वेश्वरं महाप्रभुं श्रीजगन्नाथं भक्तवत्सलम्॥

स्वांशैः सह महाप्रभुः करोति जगतः सञ्चालनम्॥

भक्तानुग्रहकर्ता सः लीलया धृतवान् मनुष्यताम्।

लोकहितार्थम् उद्दिश्य दर्शयति अद्भुतं चरितम्॥

★

भक्तवत्सलत्वम्

नाहं स्वतन्त्रः अत्र, भक्ताधीनः सदा ह्यहम्।

भक्तेषु मे स्थिता प्रीतिः, ते मे सदा प्राणसमाः ॥

अहम् अस्वतन्त्रः नित्यं, भक्तपराधीन एव च।

स्नेहबन्धेन बद्धोऽस्मि, प्रेम्णा परिकर्षितः॥

न मे स्वार्थः कदाचित् स्यात्, भक्तानां तु सुखं मम।

तेषां विनाशे दुःखं मे, तेषां हर्षे सुखं मम॥

यथा जननी पुत्रे स्वप्राणान् अपि अर्पयेत्।

तथाहं स्वात्मानं भक्तजनाय ददाम्यहम्॥

★

भक्तवत्सल्य-स्तोत्रम् (2)

नाहं स्वतन्त्र एवात्र, भक्ताधीनः सदा ह्यहम्।

भक्तेषु स्थिता मम प्रीति, ते मम प्राणसखा परमः॥

ये भक्ताः शरणं यान्ति, तेषां रक्षां करोम्यहम्।

नाहं जहामि तान् भक्तान्, मयि ते नित्यशरणम्॥

जीवेश्वरतत्त्ववर्णनम् 

जीवो हि देवांशकलाऽतिसूक्ष्मः,

दीपांशुवद् दिव्यस्वरूपभूतः।

ईशप्रकाशप्रतिबिम्बभावात्,

तत्सदृशोऽन्तः प्रतिभाति नित्यम्॥

ईशस्तु पूर्णोऽनवधिः स्वभावात्,

ज्ञानैश्वर्यबलानन्दनिधिः साक्षात्।

जीवे तु तान्यल्पपरिमितानि,

मात्रावशात् स्वल्पतया स्थितानि॥

ईशेन सृष्टं सकलं जगदेतत्,

लीलामयं विश्वविधानहेतुः।

जीवस्तु तस्मिन् नियतं निविष्टः,

कर्मप्रबन्धे परिवर्ततेऽसौ॥

ईशः स्वभावात् सकलं हि वेत्ति,

स्वं च जगच्चैव यथार्थरूपम्।

जीवस्तु मोहावरणेन बद्धः,

स्वात्मानमेव न वेत्ति सम्यक्॥ 

अविद्यया बद्ध इहैव जीवः,

संसारपाशैः परितो निवेशितः।

ईशस्तु नित्यं विमलस्वरूपः,

नित्यमुक्तः स्वयमेव दीप्तः॥ 

यदा तु जीवः हृदि ज्ञानदीपं

गुरुप्रसादात् स्फुरयत्यनल्पम्।

तदा स पश्यति भगवद्विभूतिं,

स्वभिन्नभावेऽपि तदीयमंशम्॥

नैक्यं परं नापि च भेदपूर्णं,

सख्यं तयोः शाश्वतलीलयैव।

ईशः स नाथः करुणानिधानः,

जीवस्तु तस्मिन् सदा शरणागतः॥

💓

पापं दया-दण्डः

मुक्तछन्दः

अज्ञानेन कृतं पापं दया भवति सदा।

ज्ञानेन कृतं पापं दण्डः निश्चितः तदा॥

सर्वदा कर्मफलं ज्ञात्वा विवेकं सम्पादयेत्।

यद् अज्ञानात् कृतं पापं तत् क्षम्यतामिति स्फुरेत्॥

★

दयाधर्मनीतिः

(मुक्तछन्दः)

दया हि धर्मस्य मूलं, दया हि सर्वसुखप्रदा।

दया हि मानवत्वस्य भूषणं, दया हि परमा स्मृता॥

दया न केवलं वाक्ये, न केवलं भूषणम्।

कर्मणा सा प्रकटिता भवेत्, तदा धर्मः फलप्रदः॥

नित्यपापिनि चापराधिनि दया ह्यसत्कर्म कथ्यते।

तस्मिन् उचितं दण्डप्रदानं धर्म इति भाष्यते॥

★

हिंसादमनम्

अहिंसा परमो धर्मो हिंसा महापापम्।

हिंसाया दमनं धर्मः लोककल्याणकारणम्॥

★

पापनिवारणं श्रेष्ठधर्मः

पापिनः पापनिरोधो धर्म एव आवश्यकः।

पापकर्मणि दण्डदानं धर्मोऽप्यत्र आवश्यकः॥

पापस्य पूर्वबोधनं तद्वारणं च शास्त्रतः।

एष धर्मः परः प्रोक्तः सद्भिः सत्यपरायणैः॥

★

अधर्म-पापिपोषणदोषः 

(मुक्तछन्दः)

 पापिनं पालनं लोके निश्चयं पापमुच्यते।

 पापिनः संरक्षणं तु महापापं प्रचक्षते॥

 अधर्मस्य पालनं हि  पापं निगद्यते।

 अधर्मप्रोत्साहनं तु घोरं पापं प्रचक्षते॥

★

कलितत्त्ववर्णनम्

(मुक्तछन्दः)

न कलिः राक्षसो नापि नासुरः सत्ये कथ्यते।

यदा धर्मरक्षकः भगवान् तिरोभवति, न भयं विद्यते॥

तदा ब्रह्मासृष्टेषु भूतेषु स्वेच्छाचारो दुराचारः प्रवर्तन्ते।

भ्रष्टाचार-दुराचार-धर्मग्लानिः सा कलिः कथ्यते॥

★

अनन्तो हरिः, अनन्ता हरिकथा,

अनन्तानि शास्त्राणि॥

(मुक्त छंद )

अनन्तो हरिरव्यक्तो लीलाश्चास्यानन्ताः।

शास्त्राण्यप्यनन्तानि कथाश्चास्यानन्ताः॥ 

अनन्तोऽस्य गुणो दिव्यो नास्ति तस्य परिसीमना।

न कश्चिज्जानाति पूर्णं तस्य दिव्यं चरितं नरजनाः॥

नादिर्न चान्तो यस्य प्रभोर्नित्यविभूतिषु।

अनन्तेऽस्मिन् हरेः कीर्तिः प्रवहत्येव मे चेतसि॥

निष्कामकर्मणा नित्यं निष्कामधर्मपालनात्।

लभ्यते स हरिः साक्षान्निष्कामभावनात्॥ 

★

कलि नाश तत्त्व

सात्त्विकं अन्नं गृहाण, सत्यं धारय, सत्त्वं धारय।

निष्कामं कर्म नित्यं आचर, सर्वं कर्म हरये अर्पय।

भ्रष्टाचार-स्वेच्छाचारं दुराचार-धर्मग्लानिं न धारय।

सदाचारं संयमाचारं सुचरितं धर्मपालनं संवर्धय।

धर्मं सर्वदा मनसि धारय, हरिं सर्वदा सञ्चिन्तय।

स्वं परिवारं प्रेम कारय, तस्मिन् प्रेम्णि विस्तारय।

एतस्मिन् प्रेम्णि कलिः नश्यति, सत्यधर्मः प्रकाशते।

सदैव धर्मप्रेमस्नेहयुक्तं चित्तं धर्मपथे प्रवर्तते॥

★

सत्यधर्ममहिमा

(व्यक्तिकेन्द्रितभाव)

सत्यं वचनं, सत्यस्य पालनम्।

महान् धर्मः, महान् अर्पणम्।

सत्यपथि सत्ये स्थितिः,

स दुर्लभः, सः निर्मलः॥

★

सत्यधर्ममहिमा

(तत्त्वप्रधानभाव)

सत्यं वचनं, सत्यस्य पालनम्।

महान् धर्मः, महान् अर्पणम्।

सत्यपथि सत्ये स्थितिः,

तत् दुर्लभं, तत् निर्मलम्॥

💓

रोगव्याधिः सनातनधर्मः

शृणुत भक्तगणाः एतत् सनातनवचनम्।

सनातनधर्मे रोगकाले वैद्याश्रयणमेव उत्तमं स्मृतम्।

स्वयमेव श्रीरामेण लक्ष्मणस्य चिकित्सार्थं वैद्यसमाह्वानम्।

एष एव सनातनपरम्परायाः वास्तविकः सत्यनियमः॥

★

सनातनधर्मनीतिःसूत्रम्

(मुक्त छंद )

सन्तोषः परमं सुखं सुषुप्तिर्निद्रा परं सुखम्।

शुद्धं मितं च भोजनं नित्यं श्रेयस्करं स्मृतम्॥

अधिकं तु तृष्णां वर्धयेत् सर्वदा दुःखकष्टम्।

एतत् सनातनधर्मोपदेशं सर्वयुगेषु प्रकीर्तितम्॥

💓

मृत्युः - वास्तविकः मृत्युः।

जीवस्य जन्ममरणं भवति वारं वारम्।

तानि सर्वाणि मरणानि असत्यं अनित्यं।

यदा ज्ञानी पुण्यात्मनः सम्मानः नश्यति वारं वारम्।

तदा तस्य भवति पूर्णं मरणं, जीवनम् असारम्।

★

जीवनमृत्यु-दर्शनम्

मरणं एव अन्तः इत्यत्र पूर्णतया मिथ्या।

मरणानन्तरम् आरभते नूतना पुनर्नवयात्रा।

एतत् सनातनधर्मस्य तत्त्वं न स्यात् कदापि मिथ्या।

यः एतत् न जानाति तं प्राप्नुवन्ति दुःखक्लेशवेदनापीडाः॥

☆

ज्ञानम्

न हि ज्ञानेन सदृशं पवित्रमिह विद्यते।

तत् स्वयं योगसंसिद्धः कालेनात्मनि विन्दति॥

न बाह्येषु प्रकाशेषु न शब्देषु न तर्केषु।

शुद्धे चित्ते स्थिते शान्ते ज्ञानं स्वयमेव भाति॥

योगयुक्तो यदा नित्यं स्वात्मन्येवावतिष्ठते।

तस्मै सत्यं स्वयं भाति कदाचन नान्यत्र॥

★

सत्यज्ञानम्

सर्वस्य जगतः कर्ता, जीवनस्य परं पदम्।

आनन्दस्यैकनिधिः सः, ब्रह्मतत्त्वं सनातनम्॥

सर्वभूतधारकः देवः, जगत् पोषयते नित्यम्।

निःशब्दकृपायुक्तः सः, सर्वं ददाति निरन्तरम्॥

यत्र सर्वे प्रवाहाः स्युर्, लयं यान्ति निरन्तरम्।

रूपातीतं परं तत्त्वं, स्वप्नतुल्यं जगत्त्रयम्॥

यः जानाति हृदि स्वस्य तत्त्वमेतत् सनातनम्।

स एव ज्ञानवान् लोके, पूर्णत्वं लभते ध्रुवम्॥

💧

धर्म-तत्त्वज्ञानम्।

यो जीवः न जानाति धर्मस्य मूलतत्त्वज्ञानम्।

तस्य समीपे धर्मः घनान्धकारसमानः।

तत्त्वज्ञानमेव हि धर्मपथस्य सूर्यसमानम्।

तत्त्वज्ञानविना धर्मः अन्धकारसमानः।

अन्धधर्मे वर्धते कुसंस्कारः च अज्ञानम्।

अन्धकारे धर्माचरणं मृत्युसमानम्।

★

उत्तमा योनि: तथा ज्ञानप्राप्तिः

(मुक्तछन्दः)

यः आत्मा वारं वारम् उत्तमां योनिम् आप्नोति,

सः जीवनकाले उत्तमं गुरुं प्राप्नोति।। 

सः निश्चयेन ज्ञानवान् भवति।

☆

उत्तमा योनि: तथा ज्ञानप्राप्तिः

(मुक्तछन्दः)

यः आत्मा वारं वारं उत्तमां योनिं प्राप्नोति,

सः जीवन् एव उत्तमं गुरुम् प्राप्नोति।

सः निश्चयेन ज्ञानवान् भवति।

💓

ईश्वरान्वेषणात् निवृत्तिः

(हृदयस्थ ईश्वरः)

किमर्थमहम् भगवन्तं यत्रतत्रान्वेषयामि?

स एव हृदये मम विराजते महिमास्वामी॥

अन्तर्बहिश्च व्याप्नोति ज्योतिरूपो दयानिधिः

शान्तिमार्गे नयत्येव साक्षी सदा करुणानिधिः॥

मन शुद्ध करें, ईश्वर हृदय में ही मिल जाएंगे।

💓

ईश्वरदर्शनम्।

ईश्वरदर्शनं स्वधाम्नि स्वशरीरे च दृश्यते।

परधाम्नि सूक्ष्मदेहे च अवतारस्वरूपतः दृश्यते॥

कदाचित् प्रमाणयुक्ते स्वप्ने दृश्यते भक्तज्ञानी।

एवमेव हि तानि सर्वाणि ईश्वरस्य प्रमाणानि॥

ईश्वर–दर्शन–श्रवण–तत्त्व–श्लोकः

छायाज्योतिषु संयतात्मा साक्षाद् पश्यति देवम्।

नादे सूक्ष्मे हृदि श्रुत्वा बोधयत्यात्मनं दिव्यम्॥

★

बालगोपालेन ईश्वरलाभः

(मुक्तछन्दः)

मानवो धर्मं कर्म च न जानन्नपि गृहे स्थापयति बालगोपालम्।

चिन्तयन्ति ते,बालगोपालस्य सेवया एव  प्राप्स्यन्तीति परं पदं।

धर्मं वदति वारं वारं,ईश्वरप्राप्तौ प्रथमं शुद्धं मनोऽवश्यकम्।

निष्कामं कर्म,निष्कामो धर्मो,भक्तिर्भक्तसम्मानश्च  प्रयोजनम्॥

★

बालगोपालेन ईश्वरलाभः

(मुक्तछन्दः)

मानवोऽजानन् धर्मं कर्म च गृहे स्थापयति बालगोपालम्।

चिन्तयन्ति ते, बालगोपालस्य सेवया एव प्राप्स्यन्ति परं पदम्।

धर्मं वदति वारं वारम्, ईश्वरप्राप्तौ शुद्धं मनः प्रथमम् आवश्यकम्।

निष्कामं कर्म, निष्कामो धर्मः,भक्तिः भक्तसम्मानश्च परमं साधनम्॥

💓

मोक्षतत्त्वम्।

मुक्त -छन्दः (Devanagari)

येन तत्त्वेन जीवोऽयं प्राक् सृष्टो मूलकारणात् ।

तत् तत्त्वं ज्ञात्वा निर्लेपं मनः कृत्वा समर्पयेत् ॥

अधिष्ठाते समर्पे स्यात् स सत्यः शुद्धमोक्षदः ।

अनादिबन्धनच्छेदो विमुक्तिः परमं सुखम् ॥

सर्वेषां ऋणानां  परिशोधनमप्यावश्यकम् ॥

💓

चतुर्वेदानां विषयवस्तुः।

सृष्टे रहस्यं विमलं च तत्त्वं,ऋग्वेदवाणी प्रथमे प्रबोधा।

यज्ञक्रमाणां विधानदाता,यजुर्वेद एष मधुरः स्वरात्मा॥

स्तोत्रात्मकः देवस्य गीतैः प्रहवः मनोज्ञः, सामगतो गुणाढ्यः ।

शान्तिप्रदः सौम्यविधिप्रकाशी,वेदश्चतुर्थोऽथर्वणो निरामयः॥

★

शिशुवेदः।

ऋग्यजुःसामथर्ववेदाः एते सर्वे कर्मज्ञानप्रधानाः।  

चतुर्वेदेभ्यश्च एष शिशुवेदः स्वयं केवलं भावप्रधानः॥

अस्य प्रवक्ता परब्रह्म श्रीजगन्नाथः, श्रोता श्रीबलभद्रः।  

अत्र नास्ति भेदविचारः, भक्तः भगवान् च समानौ॥

💗

साधुः सन्तः संन्यासी योगी

यः धर्ममार्गानुगामी साधनानिष्ठः स एव साधुः।

यः सत्यनिष्ठो भगवत्स्मरणपरायणः स एव सन्तः।

यः कर्मफलत्यागी धर्मनिष्ठः स एव संन्यासी।

यः स्वात्मानं परमात्मनि योजयति स एव योगी।

☆

 जीवनतत्त्वम्

(मुक्त छंद )

ईश्वरेण प्रदत्तोऽयं कालमन्त्रः शरीरिणाम्।

अदृश्यो दिव्यवरदः सर्वजीवहिताय सः॥ 

हृदयेषु निहितोऽयं गुह्यदीप इव स्थितः।

स्वयमेव प्रज्वलितव्यः जीवनार्थप्रकाशकः॥ 

केचनैनं प्रयुञ्जते करुणादीपवर्धने।

केचन मोहलोभाभ्यां संसारपथं धावन्ति॥

केचन सन्ति ये लोके तारका इव शोभनाः।

परोपकारनिरताः कुर्वन्ति जीवनं शुभम्॥ 

स्वातन्त्र्यं चयनं चैव एष मन्त्रः प्रदर्शयेत्।

उत्थानाय पतनाय जीवने मार्गदर्शकः॥ 

सर्वेभ्यः प्रददौ देवः कर्ममार्गप्रदर्शकम्।

स्वकर्मणा हि जीवोऽयं स्वगतिं सम्प्रपद्यते॥

यदा तु समाप्तिमेति कालमन्त्रः शरीरिणाम्।

न धनं न च वै मित्रं तदा त्रातुं समर्थकम्॥

मृन्मयं देहमेतत्तु पुनरेव धरां गतम्।

कालः शनैः समाप्नोति जीवनस्य कथामिमाम्॥ 

कर्मसत्यानि बीजानि यानि लोके प्ररोपितम्।

तान्येव शेषतां यान्ति वातवेगेऽपि संस्थितम्॥ 

नाटकमिव जीवनं भूमौ देवेन निर्मितम्।

मन्त्रक्षये समाप्तं स्यात् जीवितस्य नाटकम्॥ 

★

जीवस्वभावलक्षणम्

यत्र देशे गच्छति जीवः तत्र फलम् अश्नाति।

यत्र देशे वसति स जीवः तद्-देशीयः भवति॥ 

यत्र धर्मे जायते जीवः तमेव धर्मम् आचरति।

एष एव स्वभावोऽस्य जीवस्य नित्यः प्रकीर्तितः॥ 

देशधर्मानुसारं हि चित्तं तस्य प्रवर्तते।

संस्कारैः नियतः जीवः स्वभावेनैव वर्तते॥

★

स्वभावदोषविचिन्तनम्।

मनसा निश्चितं तादृशानि कर्माणि न करिष्यामि पुनः सदा।

स्वभावात् क्रियते कर्म, मम दोषोऽस्ति कुत्र सदा?

★

जीवस्वभावदोषः

(मुक्तछन्दः)

जीवः सहजं न इच्छति श्रोतुं सत्यधर्मम्।

जीवने सुखस्याशया करोति धर्मकर्मम्॥

यत्र जातो जीवोऽयं तदेव जगदिच्छति।

तत्रैव मोहान्नित्यं स्वजीवनमवस्थापयति॥

सर्वैरेव पीडितोऽस्मीति मन्यतेऽज्ञानविह्वलः।

परान् सर्वान् विरोधिनः पश्यत्यन्धोऽविवेकबलात्॥

न जानाति पूर्वकर्म स्वजीवनविनिर्मितम्।

न वेत्ति दैवनीतिं तु सर्वलोकनियामिनीम्॥

बान्धवान् स्वजनांश्चैव सर्वस्वमिति मन्यते।

मायाजालेन बद्धः सन् तत्रैव हि निमज्जति॥

विस्मृत्य दिव्यसंदेशं योजनाः कुरुतेऽनिशम्।

संसारार्थे निमग्नोऽयं न पश्यति परं पदम्॥

एष दोषो महान् जीवस्य भ्रमकारकः।

विस्मरत्यात्मनः कर्म सर्वबन्धविनाशकम्॥

★

जीवस्वभावदोषः

यत्र जातो जीवोऽयं तदेव जगद् इच्छति।

तत्रैव नित्यं मोहात् स्वजीवनम् अवस्थापयति॥

सर्वैः एव पीडितोऽस्मीति मन्यतेऽज्ञानविह्वलः।

परान् सर्वान् विरोधिनः पश्यति अविवेकबलात् अन्धः॥

न जानाति पूर्वकर्म स्वजीवनविनिर्मितम्।

न वेत्ति दैवनीतिं तु सर्वलोकनियामिनीम्॥

बान्धवान् स्वजनान् च एव सर्वस्वम् इति मन्यते।

मायाजालेन बद्धः सन् तत्रैव हि निमज्जति॥

विस्मृत्य दिव्यसंदेशं योजनाः करोति अनिशम्।

संसारार्थे निमग्नोऽयं न पश्यति परं पदम्॥

एष दोषो महानस्य जीवस्य भ्रमकारकः।

विस्मरति आत्मनः कर्म सर्वबन्धविनाशकम्॥

★

न तुलनम् कदाचन

(मुक्तछन्दः)

न हि द्वौ जीवौ समरूपौ कदाचन,

न हि द्वे जीवने समरूपे कदाचन॥

न हि मार्गौ द्वौ समानौ कदाचन,

स्वमार्गे गच्छति जनः प्रतिदिनम्॥

भिन्नाः कथाः सुखदुःखसमन्विताः,

न कदापि ताः भवन्ति समरूपाः॥

केचित् शनैः यान्ति, केचित् च शीघ्रम्,

भिन्नजीवाः दर्शयन्ति स्ववैभवम्॥

स्वकाले प्रस्फुरति जीवः स्वरूपम्,

शान्तचित्तः स्वगीतं गायति स्वयम्॥

मा तुलय, मा विषीद कदाचन,

स्वजीवनं वहति दैवात् सुस्थितम्॥

★

तृष्णादोषः (तुलना-इच्छा-संबन्धः)

(मुक्तछन्दः)

परद्रव्ये दृष्टिपाते, जायते तृष्णा मनसि।

तुलनाया प्रवाहेण, नश्यति शान्तिः मनसि॥ 

अन्येषां वैभवं दृष्ट्वा, वर्धते कामना दृढा।

स्वसन्तोषं परित्यज्य, धावति चित्तं दृढा॥

तुलना दुःखहेतुः स्यात्, तृष्णा दुःखस्य कारणम्।

एतयोः सङ्गमेनैव, भवति क्लेशकारणम्॥

यः त्यजेत् तुलनां लोके, सन्तोषं धारयेत् हृदि।

तस्य नश्यति तृष्णैव, शान्तिः वसति हृदि॥ 

💓

जीव-स्वभावः धर्मः।

शृणुत भक्तजनाः, एतत् सत्यं सनातनं वचनम्।

स्वभावदोषो जीवस्य महाऽहितकरश्च महाऽमङ्गलम्।

तस्य प्रतिकाराय जीवस्य स्वभावपरिवर्तनं प्रयोजनम्।

तस्मात् सत्सङ्गः सद्गुरुसङ्गश्च परमं प्रयोजनम्।

स्वभावपरिवर्तनं विना सर्वे कर्मधर्माः निष्फलाः।

एवं देवतासङ्गः सत्सङ्गश्च स्वभावदोषेण विफलाः।

☆

जीवस्य मनसः वचनम्

(जीवमनःकथा)

मुक्तछन्द

अहं जीवो भ्रमन् लोके कर्ममार्गेण चालितः।

न मे जातिर्न मे धर्मो न कुलं नापि निश्चितम्॥

जन्मजन्मान्तरं याति कर्मवायुवशानुगः।

नानारूपधरो जीवो नान्तमस्य गतौ लभेत्॥

कदाचित् मानवो भूत्वा नभः पश्यामि विस्मितः।

कदाचित् पशुरूपेण वृत्त्या तिष्ठामि वञ्चितः॥

पुनर्मानुषतां याति कालचक्रप्रवर्तितः।

नानारूपाणि धारयन् संसारार्णवे वर्तते॥

देशाद् देशं प्रव्रजामि न कश्चित् मे स्थिरं गृहम्।

अयं विश्वपथो दीर्घो न कदापि मम स्वगृहम्॥

कथं ब्रूयामहं गर्वात् “अयं धर्मो ममैकतः”?

यदा जीवाः सहस्रेषु पन्थान् यान्ति नानातः॥

यावत् सत्यं न पश्यामि जन्मबन्धविवर्जितम्।

न मे जातिर्न मे धर्मो न देशो न सुहृदः मम॥

★

कालधर्मः

सृष्टि-स्थिति-प्रलयः भवति नित्यं,

इत्यस्य संसारचक्रस्य नियमः।

ब्रह्मा सृष्टिं करोति नित्यम्,

विष्णुः पालयते जगतः सुखम्।

कालः प्रलयं करोति च नित्यम्,

इत्यस्य संसारचक्रस्य नियमः।

★

कालचक्रम्-समयचक्रम्

(मुक्तछन्दः)

न कश्चिद् लभते सिद्धिं कालेन विना क्वचित्,

न कश्चिद् वर्धते लोके कालेन विना क्वचित्॥ 

काले बीजं प्रसूयते, काले पुष्पं प्ररोहति,

काले फलमवाप्नोति, काले सर्वं प्रवर्धते॥

केचित् शीघ्रं प्रकाशन्ते, केचित् शनैः प्रवर्धन्ते,

न कालः कञ्चन बाधते, स्वमार्गेणैव प्रवर्तते॥

यदा समयः समायाति, तदा भाग्यं प्रबुध्यते,

अकाले कृतमप्यर्थं निष्फलं सम्प्रपद्यते॥ ४॥

मा धाव, मा विषीद त्वं, कालं प्रतीक्षस्व धीरवत्,

स्वकाले सिद्धिमायान्ति धैर्ययुक्ताः सर्वजीवाः॥

☆

जीवस्य अन्त्यप्रार्थना

(मुक्त छन्द)

मम शक्तिरियं क्षीणा, आशाप्यन्ते समाप्ता।

अन्ते सर्वं विनष्टं मे, नाथ त्वां शरणागतः॥

जन्मऋणं समाप्याहं त्वामहं ह्वये नाथम्।

कोले गृहाण मां दीनं, त्वं करुणामयः प्रभो॥

अस्मिन् लोके न कोऽप्यस्ति सत्यस्नेहपरायणः।

न कश्चिदिह जानाति प्रेम्णो मार्गमनन्तकम्॥

यत्र शुद्धः स्नेहभावो नित्यं मधुरसञ्चितः।

तत्र गन्तुमिहेच्छामि, नाथ त्वां शरणागतः॥

बहुदग्धोऽस्मि दुःखेन, कामजालात् विमुक्तः।

वैराग्येण दग्धचित्तः सर्वसङ्गविवर्जितः॥

बहु रुदितवान् पूर्वं, न शक्नोम्यद्य रोधनम्।

भिन्नहृदयोऽहमेकाकी, नाथ त्वां शरणागतः॥

★

हरेर्मायानिवारणस्य साधनम्।

मनुष्यलोके हरेर्माया व्याप्ता सर्वत्र संस्थिता।

केवलं हरेः कृपादृष्ट्या परिहारः सम्भवः तस्याः॥

मोहिनी सा नयति एनं दुःखसंसारसागरम्।

हरेः स्मरणमात्रेण नश्यति सा स्वप्नसन्निभा॥

💓

षड्रिपुणां प्रभावः

(पतनोत्थानद्वयम्)

कामात् क्रोधो भवेद् मोहः, मोहाद् लोभोऽभिजायते।

लोभाद् मदो मत्सरश्च, पतनस्य क्रमः प्रवर्तते॥

दमात् शान्तिर्भवेद् बुद्धिः, बुद्धेर्धर्मोऽभिजायते।

धर्माद् विनयः प्रीतिश्च, उत्थानस्य क्रमः वर्तते॥

💓

छद्म-धर्म 

धर्मं वदन्ति, कुहरन्ति हृद्ये, सन्तेषु वेषं वहन्ति सदैव।

वाचि पवित्रं, मनसि विषं तु, गूढं प्रच्छन्नं निहितं विचित्रम्॥

पापानि “ईशेच्छा” नाम्ना च, दुष्कृत्यं दिव्यं विदधन्ति ये।

प्रत्येकपापं पुरतः पश्चात्, “ईश्वरः स्वयम् आज्ञापयति” इति॥

मोहाहंकारान्धा सत्यनास्तिकाः, छायां भजन्ति प्रमाणत्यागिनः।

स्वर्गप्रभामिव तं प्रकाशं मत्वा, अन्धकार-पटलं विदुः गहनम्॥

न धर्मिणः ते, दम्भ-मोहिताः, लोभ-मदेन प्रेरिताः ये।

पुण्यं क्षीयते, गुणः विनश्यति, मृत्यु-तमोऽरोहति धीमतां हृदि॥

शृणु नियमं हे मन विलसन्, ईश्वरः सत्यसहितः सदा शुद्धः।

यत्र धर्मो भग्नः मिथ्या-राज्ये, तत्र पाप-दुःख-बंधनं चरति निःशब्दम्॥

★

धर्मदुरुपयोग-धर्मदूषणम्

(मुक्तछन्दः)

यः करोति धर्मेण व्यापारं, तस्य जीवनं केवलं असारम्।

यः करोति धर्मेण दर्पं, स तु अज्ञानी मूर्खसमः॥

यः करोति लोकदर्शनार्थं धर्मं, तस्य धर्मः व्यर्थं कर्म।

यः इच्छति धर्मं नियन्तुं, स अज्ञानी एव मूर्खसमः॥

यः वदति धर्मं केवलं वचनेन, नाचरति कर्मणा किञ्चित्।

तस्य वचनं निरर्थकं ज्ञेयं, शुष्कवृक्षफलमिव निश्चितम्॥

यः धर्मनाम्ना करोति हिंसां, स्वार्थ-सिद्ध्यर्थमेव नित्यं।

स अधर्मी धर्मवेषधारी सन् लोकान् मोहयति-एतदेव सत्यं॥

धर्मो न केवलं शास्त्रं, न च केवलं व्रतपूजनम्।

यत्र भक्तिभावः सत्याचारश्च, स एव धर्मः शाश्वतः॥

★

धर्मप्रदूषणनिवारणम्

(मिथ्यैश्वरदोषः)

(मुक्तछन्दः)

ब्रह्मणा सृष्टाः जीवाः काले काले निर्मीयन्ते अनेकाः मिथ्यैश्वराः ।

ब्रह्मणं च अंशब्रह्मणं च न जानन्ति, मुखाद् हरिम् ईश्वरं वदन्ति ॥

ब्रह्मणा सृष्टाः एते जीवाः पुनः पुनः कुर्वन्ति धर्मस्य प्रदूषणं ।

भगवान् पूर्णब्रह्म एतत् पापं यथाकालं करोति मूलच्छेदं  ॥

----------------------------------

ब्रह्मणा सृष्टाः जीवाः = ब्रह्मा द्वारा रचे गए जीव।

★

स्वयमेवेश्वरत्वभ्रमः

(मुक्तछन्दः)

ब्रह्मा रचयति विचित्रान् नरान्,

ये स्वयं वदन्ति “अहं नारायणः”।

न जानन्ति यथावत् ब्रह्मतत्त्वम्,

अज्ञानतः वदन्ति “स्वयमेव परमेश्वरः”॥

दर्शयन्ति शास्त्राणि, वदन्ति सत्यम्,

“अहमेव ईश्वरः, केवलं ममैव सत्यम्”।

वदन्ति “वयं ज्ञानी, वयं भगवान्”,

अन्ये सर्वे नश्वराः, ते अज्ञानिनः॥

★

अहंकारदोषः

(मुक्तछन्दः)

अहंकारो महादोषः, सहिष्णुता परो गुणः।

अहंकारे हता लङ्का, अतिदर्पे पतन्ति नराः॥

मदान्धः पतति सर्वत्र, धर्मेणैव सुखं भवेत्।

विनयेन सदा शान्तिः, धर्मयुक्तः सदा जयति॥

💓

धरातले ईश्वर–अंशावतारयोः परिचयः।

न वदति भगवान् धरातले न भवति अवतीर्णः।

अवतरणात् पूर्वमेव शास्त्रेषु तस्यावतरणकथायाः भवति वर्णनम्।

अपि च तस्य शरीरे दिव्यचिह्नानि सन्ति विराजमानम्।

एतदेव सनातनधर्मे वर्णितम्, युगे युगे प्रतिपादितम्।

💓

पूर्णगुरुः

शास्त्रज्ञानसमायुक्तो ब्रह्मतत्त्वविशारदः ।

साधनयोगसमन्वितो ब्रह्मसाक्षात्कृतिदः ॥

शुद्धान्तःकरणोपेतो निर्मलो विगतकल्मषः।

एवंलक्षणसम्पन्नः स एव पूर्णगुरुः स्मृतः॥

★

ब्रह्मतत्त्वविहीनग्रन्थजीवगुरुवर्णनम्

(ब्रह्मतत्त्वमहिमा)

यस्य ग्रन्थे न विद्यते ब्रह्मतत्त्वं,

तत् शास्त्रं न भवति पूर्णसत्यम्॥

यो जीवः न जानाति ब्रह्मतत्त्वं,

स जीवः न जानाति पूर्णतत्त्वम्॥

यो जीवः न जानाति ब्रह्मतत्त्वम्,

स न गुरुः न पण्डितः शास्त्रमतम्॥

यो जीवः न जानाति ब्रह्मतत्त्वम्,

रुद्धमेव भवति तस्य मोक्षद्वारम्॥

★

अन्नब्रह्मतत्त्वश्लोकः

अन्नं ब्रह्मेति श्रुतिषु सनातनम्,

भोजनं यज्ञरूपमुदाहृतम्॥

शुद्धे मनसि यत्र हि शुद्धमन्नम्,

तत्रैव वसति परं ब्रह्म नित्यम्॥

💓

गुरु-स्तोत्रम्

(गुरुतत्त्व)

गुरुर्ब्रह्मा गुरुः शंकरः गुरुर्देवो जगदीश्वरः।

गुरुः साक्षात् परं ब्रह्म तस्मै श्रीगुरवे नमः॥

सिद्धगुरोर्द्वौ गुणौ स्मृतौ -सिद्धिश्च ब्रह्मज्ञानम्।

ताभ्यां यः शिक्षयेत् शिष्यान् स एव श्रीगुरुः मतः॥

💓

गुरुलक्षणम्

(मुक्तछन्दः )

न जन्मना न चाश्रमेण न वेषेण न कीर्त्या ।

न बाह्याभरणैर्गुरुत्वं न लोकोक्त्या प्रसिद्ध्या ॥

शास्त्रेषु निपुणो विद्वान् श्रुतिसारपरायणः ।

ब्रह्मणि दृढनिष्ठो यः स गुरुः कथ्यते तत्त्वदर्शिभिः ॥

ब्रह्मतत्त्वस्य साक्षात्कारी तत्त्वदर्शी महामतिः ।

अनुभूतस्वरूपज्ञः स विज्ञेयः सुदीधितिः ॥

दमशमसमायुक्तः शुद्धान्तःकरणो जितेन्द्रियः ।

लोभमानविहीनात्मा स ज्ञेयः संयमी मुनिः ॥

करुणासिन्धुः सर्वेषां भूतहिते सदा स्थितः ।

ब्रह्मण्येव स्थितप्रज्ञः शान्तचित्तो निरामयः ॥

विरक्तो विषयेष्वेव निर्ममो निरहङ्कृतिः ।

एवंलक्षणसम्पन्नः स गुरुः परिकीर्तितः ॥

💓

भगवदसम्मान-नीतिः

शृणुत भक्तजनाः, एतत् सत्यं सनातनं वचनम्।

भगवतः प्रति कदापि, कस्मिंश्चित् कारणे, न कुर्यात् अनादरवचनं।

एतत् न कदाचित् उचितं, न ग्राह्यं, न श्रवणीयं।

भगवतः प्रति अनादरवचनं सदा वर्जनीयम्॥

------------------------------

 दिव्यसाधनानि

(मुक्तछन्द )

पिता माता च जीवनस्य प्रथमौ दिव्यसाधनौ।

तयोः श्रद्धासमाचारात् शुद्ध्यते मानसं जनौ॥

पुत्रः पुत्री च धर्मस्य संवर्धननिदर्शनौ।

प्रेमयुक्तेन सेवया भवतः पुण्यसाधनौ॥

पत्नी सहधर्मचारिणी सत्यमार्गस्य साधिका।

तस्याः सम्मानयोगेन भवति चेतना शुद्धिः॥

सुहृदः सत्यदर्पणं दोषगुणप्रकाशिकाः।

तेषां सदुपयोगेन जायते बुद्धिः धारिका॥

गुरवो ज्ञानदीपास्ते तमोमोहविनाशकाः।

तदनुग्रहयोगेन मार्गः स्यात् सुप्रकाशकः॥

एतानि दिव्यसाधनानि ये नराः श्रद्धयोजिताः।

शीघ्रमेव समीपं यान्ति परमेश्वरस्य समीपाः॥

䷼

अहङ्कारक्षयः- सत्योदयः

 (विवादनिर्वृत्तिमार्गः)

अहं सदा सम्यगस्मीति वदति मम चेतनम्,

अन्ये सदा तमोलीना इति पश्यामि मानसम्।

अस्वीकारः पिधत्त्येव सत्यद्वारं ममोपरि,

अहङ्कारः दृढः पाशः बध्नाति मां निरन्तरि॥

अहङ्कारदुर्गे उन्नते तिष्ठामि गर्वभूषणः,

सर्वप्रकाशं त्यजाम्येव मूढबुद्धि–विभूषणः।

कृपा तु भिनत्ति गर्वस्य कठोरं बन्धनं ध्रुवम्,

विनयेन द्रवते चेतः शिलावत् जायते मधुरम्॥

विनम्रदृष्ट्या विश्वं पश्यामि समतां श्रयन्,

समर्पणेन हृदयं याति काञ्चनतां पुनः श्रयन्।

गच्छतु गर्वः, करुणा उदेति सर्वबन्धनी,

एकत्वे विनये सत्ये शान्तिर्जायते सनातनी॥

सर्वहृदि वसतं दिव्यं तत्त्वं प्रेम्णा वयं विद्महे,

निःस्वार्थस्नेहयोगेन एकात्मभावं च गच्छ्महे।

अहङ्कारात् परे शुद्धः आत्मा नित्यः प्रकाशते,

साधकः तत्र विलीयेत, केवलं ब्रह्म प्रकाशते॥

💓

आत्मा-परमात्मा

यस्मिन् मध्ये विद्यते आत्मज्ञानम्,

स एव हि कथ्यते आत्मा॥

यस्मिन् मध्ये विद्यते परमं ज्ञानम्,

स एव हि कथ्यते परमात्मा॥

आत्मा-परमात्मा

यस्य मध्ये विद्यते आत्मज्ञानम्।

स एव कथ्यते आत्मा॥

यस्य मध्ये विद्यते परमं ज्ञानम्।

स एव कथ्यते परमात्मा॥

आत्मा-परमात्मा

यस्मिन् मध्ये विद्यते आत्मज्ञानम्,

स एव हि कथ्यते आत्मन्॥

यस्मिन् मध्ये विद्यते परमं ज्ञानम्,

स एव हि कथ्यते परमात्मन्॥

★

आत्मा–देहगृहविचारः

(मुक्तछन्दः)

यदा गृहमिदं जीर्णं न वासायोपपद्यते।

तदा निवासिनस्तस्मात् त्यजन्ति स्वयमेव ते॥

तथा शरीरमेतज्जीर्णं न कर्मण्युपपद्यते।

तदा देहं परित्यज्य जीवोऽन्यत्रोपपद्यते॥

यदा गृहमिदं भग्नं न पुनर्निर्मितुं क्षमम्।

तदा तद् धूलिरूपेण नश्यत्येव निरन्तरम्॥

तथा शरीरमेतद् भग्नं न पुनः स्थापयितुं क्षमम्।

स्वभावादेव विनश्यति चोपगच्छति पञ्चत्वम्॥

न शक्यं तदिदं रूपं पुनरेव उद्जीवितुम्।

न प्राणः पुनरायाति त्यक्ते देहे कथंचन॥

एष धर्मः सनातनः शास्त्रेषु परिकीर्तितः।

देहभेदेऽपि नित्यात्मा याति स्वमार्गेणैव॥

इत्यात्मदेहगृहविचारः समाप्तः॥

💓

शास्त्रार्थबोधयोग्यता

शास्त्रार्थबोधाय विवेकयुक्ता

सूक्ष्मा बुद्धिर्विज्ञानयुक्ता ।

युक्तिप्रधाना विशदा बुद्धिः

तद्विना न सिद्ध्येत् गूढार्थगतिः॥

💓

कर्तृत्वाभिमान-फलत्यागयुक्त कर्मयोगः

निःस्वार्थभावेन स्वकर्मणां पालनं हि स्वधर्मः उत्तमः।

निष्कामभावेन स्वकर्मणां पालनं हि स्वधर्मः परमः॥

कर्तृत्वाभिमान-फलत्यागेन युक्तं तत् श्रेष्ठमुत्कृष्टम्॥

एतत् सनातनधर्मस्य परमं तत्त्वं युगे युगे प्रकीर्तितम्॥

★

स्वमार्ग-स्वधर्मनिष्ठा

(मुक्तछन्दः)

स्वमार्गे चलतु नित्यं, न परैः विचलितो भवेत्।

स्वधर्मे स्थितचित्तः स्यात्, न कदापि च्युतो भवेत्॥

नान्येषां मार्गमाश्रित्य, स्वभावं न परिवर्तयेत्।

स्वकर्मसु दृढो भूत्वा, जीवनं सफलं नयेत्॥

भिन्ना जीवाः भिन्नमार्गाः, न तुल्यो भवेत् कश्चिद्।

स्वधर्मे यः स्थितो नित्यं, स एव सफलो भवेत्॥

💓

भवसागरपारतत्त्वम्

अन्तर्मुख आत्मज्ञानी अतिप्रयोजनम्।

बहिर्मुखता च आसक्तिश्च नित्यम् वर्जनीयम्।

आत्मशुद्धिनिष्कामभक्तिः सह आपेक्ष्यम्।

एतत् सनातनधर्मैकं भवसागरपारतत्त्वम्।

💓

मायां मोहं दुःखं हरति ईश्वरतत्त्वम्।

(मुक्तछन्दः)

चिकित्सकः न निवारयितुं शक्नोति मायां मोहं च दुःखम्।

केवलम् ईश्वरतत्त्वं निवारयितुं शक्नोति मायां मोहं च दुःखम्॥

केवलम् एतत् ईश्वरतत्त्वं संसारस्य एकमात्रं परमं सत्यम्।

यः जानाति एतत् ईश्वरतत्त्वं सः जानाति संसारस्य सत्यम्॥

यः जानाति संसारसत्यं स पश्यति निजानन्दरूपम्॥

䷼

सत्यतत्त्वं परं सत्यम्।

वेदः सत्यं, वेदान्तः सत्यः, सत्यमेव प्रामाणिकं शास्त्रम्।

सत्ये प्रतिष्ठिताः सर्वे प्रामाणिकग्रन्थाः,सनातनं धर्मतत्त्वं सत्यम्।

परन्तु सर्वातीतं परं सत्यम्-अनाद्यनन्तं परमं ब्रह्मतत्त्वम्॥

★

धर्मफलन्यायनीतिः

यत् धर्मः तत् फलम्-एषा श्रेष्ठा नीति:।

अधिकफलाभिलाष एव महादुर्नीति:।

यथाकर्म तथाफलं, तस्माद्भोगः प्रजायते।

भुक्ते फले क्षये जाते, सर्वं शून्यं प्रपद्यते॥

💓

धर्मतत्त्व

धर्मः सत्यं च महाव्यवस्थितिः।

संसारमार्गे सततं सः गतिः॥

नित्यः स्वयं सिद्धः सुशुद्धनिर्मलः।

रूपं विवर्त्यापि न मुञ्चति मूलम्॥

युगे युगे सत्त्वमयः गुणात्मा।

सत्ये स्थितो धर्म एव हि ब्रह्म॥

तस्मात् सतां जीवनमार्गदर्शी।

धर्मः सनातनः मोक्षप्रदर्शी॥

★

धर्मानुशासनम्

(अनुशासनम्)

अनुशासनं धर्मस्य मूलम्।

तस्य अभावे भवति मूलच्छेदनं।

★

धर्मानुशासनम्

(अनुशासनम्)

अनुशासनं धर्मस्य मूलम्

तस्य अभावे अस्ति मूलच्छेदनं।

★

धर्मानुशासनम्

(अनुशासनम्)

अनुशासनं धर्मस्य मूलम्।

तद्विना पतनं निश्चितम्।

💓

धर्मतत्त्ववर्णनम्

यदा कश्चिद् धर्मो नित्यसारं विहाय ।

तदा स केवलं लोके उत्सवार्थं भवत्येव ॥

ततः जनाः सत्यपथाद् दूरं प्रयान्ति ।

काले गते तु ते सर्वे प्रवाहे विनश्यन्ति ॥

तस्मात् सम्यग्धर्मपथं सर्वदा सेवनीयम् ।

येनात्मा स्वाभिलषितं धाम पुनः प्रापनीयम् ॥

सम्यग्धर्मपथं=सम्यक् धर्मपथम्

★

धर्म-अधर्म-निर्णयः

(मुक्तछन्दः)

ईश्वरसम्मतं यच्च शास्त्रसम्मतमेव च।

न्याययुक्तं हितकरं स एव कथ्यते धर्मः॥

ईश्वरविरुद्धं यच्च शास्त्रविरुद्धमेव च।

अन्याययुक्तमहितं स एव अधर्मः स्मृतः॥

धर्मस्य सहचरः सत्यः, अधर्मस्य सहचरी मिथ्या।

धर्मस्य सहचरः संस्कारः, अधर्मस्य तु कुसंस्कारः॥

धर्मस्य सहचरी विद्या, अधर्मस्य तु अविद्या।

धर्मस्य सहचरः रिपुजयः, अधर्मस्य तु षड्रिपवः॥

सत्ये स्थितो सदा धर्मः, मिथ्यायां स्थितोऽधर्मः॥

सनातनधर्मशास्त्रेषु एतत् सत्यं प्रकीर्त्यते बारम्बारम्॥

★

सत्यधर्मलक्षणम्।

स धर्मः परिगण्यः स्यात् यत्र सौहृददर्शनम्।

द्वेषहिंसाकामनानां यत्र नास्ति कदाचन॥

★

विवाहनीतिः

(मुक्त छंद)

एकविवाहः श्रेष्ठः स्यात् लोके धर्मपरायणः।

सुखदः शान्तिदः नित्यं जीवनस्य हितावहः॥ 

धर्मरक्षार्थमेवात्र बहुविवाहः कदाचन।

अन्यथा स दुःखदः स्यात् सदा क्लेशवृद्धिकरः॥

एकविवाहे सन्तोषः भार्यापत्यसमन्वितः।

शान्तिः प्रेम च नित्यं स्यात् हृदये सुखवर्धितः॥ 

बहूनामेकगृहस्थे विवादः स्यादनिवारितः।

कलहः क्लेशदः नित्यं जीवनं दुःखवर्धितम्॥ 

तस्मादेकविवाहोऽयं श्रेयस्करः बुधैः स्मृतः।

बहुविवाहो लोकेऽस्मिन् दुःखहेतुः प्रकीर्तितः॥

★

परस्त्री-कन्यालङ्घनदोषः

परस्त्रीगर्भधारणं महापापप्रदायकम्।

नियोगसंयोगप्रथा भ्रष्टाचारस्य कारणम्॥

कुमार्या सह सङ्गं तत् पापहेतुप्रदायकम्।

सृष्टेः संसारहेतूनां महाअहितकरं ध्रुवम्॥

💓

धर्मपूर्वकं प्रजननम्।

(मुक्तछन्दः)

प्रजननं सर्वभूतानां धर्मः शास्त्रोक्तम् अनुशासनम्।

पोषणसामर्थ्यं मनसि कृत्वा ततः कुर्यात् प्रजननम्॥

💓

योनिस्वयंवरनियमः

(प्रकृतिस्वयंवरसत्यं)

(मुक्तछन्दः)

प्रत्येकस्यां योनौ विद्यते स्वयमेव स्वयंवरसभा।

तत्र स्वयं प्रकाशते, ईश्वरदत्ता योनिप्रभा॥

एष प्रकृतेर्मूलं सत्यं परमः नियमः।

सर्वयुगेषु सर्वकाले सत्यरूपेण विद्यमानः॥

एष धर्मः प्रकृतेर्नित्यः स्वयंसिद्धः सनातनः।

सर्वकालेषु सत्योऽयं, न कदाचिद् विपर्ययः॥

★

धर्मतत्त्ववर्णनम्

यदा कश्चिद् धर्मो नित्यसारं विहाय ।

तदा स केवलं लोके उत्सवार्थं भवत्येव ॥ 

ततः जनाः सत्यपथाद् दूरं प्रयान्ति ।

काले गते तु ते सर्वे प्रवाहे विनश्यन्ति ॥

तस्मात् सम्यग्धर्मपथं सर्वदा सेवनीयम् ।

येन आत्मा स्वाभिलषितं धाम पुनः प्रापनीयम् ॥

💓

धर्मसंस्थापनाय श्री जगन्नाथः

यदा मिथ्याचारिणो धूर्ता दुष्टचारित्रधारिणः ।

सन्तवेषधराः लोके कुर्वन्त्यधर्मसञ्चयम् ॥

राजानः साधवश्चापि मौनं धारयन्ति चेत् ।

तदा वर्धतेऽधर्मो हि सत्यधर्मविघातकः ॥

तदा स्वयं जगन्नाथः कालरूपेण तिष्ठति ।

दुष्टानां निग्रहं कृत्वा धर्मसंस्थापनं करोति ॥

एष धर्मस्य नित्यः नियमः सर्वयुगेषु हि ।

सत्यमेव जयत्यन्ते दैवनीतिः प्रसीदति ॥

अति सर्वत्र वर्जयेत्।

(अति-संयमः )

अतिधनं हि चित्तं मदेन नुदति, सत्यपन्थानं न पश्यति ध्रुवम्।

अतिसौन्दर्यमपि स्वयम् अहङ्कारदीपं प्रज्वालयत्यवश्यम्॥

अतिभोजनं देहे भारं विधाय विवेकं मन्दं करोति सततम्।

अतिसुखं प्रमादं प्रसूय धीधैर्यं क्षीणं करोति निरन्तरम्॥

अतिगर्वो हि जीवस्य दृष्टिं सत्यात् पराङ्मुखीं करोति निश्चितम्।

सर्वं स्खलति तदा यदा हृदि राजते दुर्निवारितोऽहङ्कारदर्पम्॥

अतिविद्या–अल्पविद्याभ्यां हृदि जायतेऽहंममतिदर्पः।

सर्वं स्खलति तस्यैव यदा वसति दुर्निवार्योऽहङ्कारदर्पः॥

इति नीतिः सनातनी - हितं सत्‌पथं पन्थानमाचरेत्।

यतो धर्मस्य मूलं हि सदाचारं - अति सर्वत्र वर्जयेत्॥

💓

वेददृष्ट्या मूर्तिस्नानम्

न वेदमन्त्रेषु क्वापि दुग्धाभिषेको विधीयते,

न श्रुतिषु प्रतिमास्नानं स्पष्टतया प्रकीर्त्यते॥

नाग्निहोत्रेषु देवस्य दुग्धस्नानं प्रकाशितम्,

न सोमयागेषु तद्वाक्यं विधिरूपेण निर्दिष्टम्॥

अग्नये घृतधारास्तु वेदमन्त्रैः प्रदीयते,

सोमो यागेषु विधिना श्रद्धया प्रविधीयते॥

आपः शुद्ध्यै प्रशस्यन्ते मन्त्रशक्तिप्रबोधिताः,

सत्यं ब्रह्म सनातनं ऋषिभिः सम्प्रकीर्तितम्॥

न देवो दुग्धधाराभिः तुष्यति स्वमहिम्नि हि,

पूर्णस्य न किमप्यस्ति आवश्यकं कदाचन॥

भक्त्या तु रूपकल्पनया प्रेमधारा प्रवर्तते,

तया जगदपि देवत्वं भावतः प्रतिपद्यते॥

💓

अप्रमाणिकग्रन्थवर्जनम्।

शृणुत भक्तगणाः एतद् वचनम्।

अप्रमाणिकग्रन्थान् मा पठ कदाचन।

एतेषु सर्वेषु ग्रन्थेषु विद्यतेऽज्ञानता;

तस्य प्रसारे नश्यति धर्मस्य शुद्धता।

💓

★

The Silence of Truth

In this world, none truly wish to hear,

Nor seek the truth that lies so near.

Each voice rises, eager to proclaim,

Its own story, its own name.

All long to speak, but none to heed,

Lost in pride and selfish need.

Until misfortune strikes the soul,

No one seeks what makes them whole.

In this world, all chase their fame,

Spreading wide their fleeting name.

None here wish to listen-lost in pride;

Truth stands silent, pushed aside.

This is the hard reality of Earth-

Every pure soul knows it from birth.

★

The Illusion of Righteousness

(The Misguided Righteous)

Free verse

In every faith the teachers say,

“Stand firm with truth, do not betray.”

They speak aloud with earnest might,

To guide the world toward what is right.

Where sins lie hid beneath their creed,

For truth is lost in word and deed.

They preach of paths both pure and wise,

Yet fail to see through veiling lies.

Unknowing minds, yet proud they lead,

Confusing want with righteous deed.

They walk in darkness, claim the light,

And name the false as holy right.

Their followers, with faithful heart,

Accept the whole, not knowing part.

Thus wrong appears in virtue’s guise,

And falsehood shines before their eyes.

O seeker, turn your gaze within,

Where silent truths alone begin.

For right is known when ego ends,

And truth stands clear-no mask pretends.

★

From Sin to Salvation

He who leaves the righteous way,

In thought and deed goes far astray.

By repeated wrongs, the path is laid,

It starts in mind, then grows ingrained.

What first appears a fleeting stain,

Becomes a chain of silent pain.

Through true remorse and earnest prayer,

The soul is healed with loving care.

By justice, grace, and truth above,

The sinner rises through divine love.

★

Language and Righteousness

Language is a tool where thoughts are shared,

To speak with love, with mindful care.

With words and rules, minds find a way,

To show what hearts would wish to say.

Yet righteousness needs no single tongue,

Its truth in every tongue is sung.

In every land, in voices free,

It lives in pure integrity.

No language blocks what’s right and true,

For duty shines in all that’s due.

Actions speak both loud and clear,

Their fruits will follow far and near.

So speak in words or silent stay,

Deeds alone will show the way.

For righteousness and actions prove,

The truth that lives, the life that moves.

★

Dream, Death, Rebirth and the Soul

When silent slips the soul away,

No mortal sense can trace its way.

No tremor stirs the lifeless frame,

No sign appears, none speaks its name.

In subtle vastness moves the soul,

Beyond all breath, beyond control.

Alone it glides from realms divine,

Or led by Yama’s aides through Time.

Along death’s path, by karma shown,

In ways unknown, it journeys on.

But when it takes a form once more,

And enters flesh as done before,

A sudden pain, a conscious start,

Proclaims its presence in the heart.

That touch of life, that stirring flame,

Declares the soul has come again.

Through sense and ache, the truth is shown

The living self is not the bone.

O wandering mind, be not misled

By dreams where fleeting shadows spread.

Not all that seems is truly real;

Discern the truth that pain reveals.

For dreams may weave illusion’s veil,

Yet signs of truth shall still prevail.

Know by that spark, so deep within-

The soul returns, and life begins.

---------------------------------

Yama’s aides=messengers of 

the God of death

★

Love in Living Moments-Now, Not Later

(Service Before Separation)

The time beyond this life’s unclear,

Next birth may come in days or years.

After death, we offer tears,

Sacred rites with heartfelt prayers

Serve your loved ones while they live,

With all the care your heart can give.

Time once lost returns no more,

Late regrets will wound the core.

When breath departs and soul has flown,

No service then can still be shown.

Empty hands and tearful cries,

Cannot reach the soul that flies.

Kind words spoken, deeds so kind,

Leave a lasting peace behind.

Do not wait for “someday” call,

That day may not come at all.

So act today with love sincere,

Hold your dear ones ever near.

In living moments, truth is clear-

Serve them now, while they are here.

★

Two Souls

Two souls dwell within this world,

One seeks truth, one joy and gold.

The wise one knows life beyond death,

He walks the path with steady breath.

He works with care, with virtue in sight,

And earns his fruits beyond this light.

No gold or wealth can cross that shore,

His deeds live after death and evermore.

The ignorant denies the beyond,

To fleeting wealth he grows so fond.

He gathers riches, gold and land,

Yet leaves them all when life does end.

With empty hands, he walks alone,

No seeds are sown, no good is grown.

Thus bound in grief, in pain and chain,

He reaps but loss, again, again.

So learn this truth before life’s end,

The path you choose will surely bend.

The wise finds peace, serene and free,

The ignorant lives bound in misery.

★

Never Compare

No two souls are ever the same,

No two lives can share one frame.

No two paths alike will stay,

Each walks alone, day by day.

Stories differ-joy and pain,

None will ever match again.

Some rise swiftly, some grow slow,

Different souls give different glow.

Each soul blooms in its own time,

Each hums its quiet, inner rhyme.

So never compare, nor feel low,

Your life moves in its destined flow.

💓

When Religion Forgets Its Eternal Essence

(The Essence of True Religion)

When any religion loses its eternal essence,

It slowly becomes a matter of mere occasions.

The followers drift away from the true way;

And when their ages pass, they are swept away.

Hence,one should follow the path of true religion,

So the soul may return to its desired pavilion.

★

When Religion Loses Its Sanctity

Just as a river, once deep and wide,

Turns into dust when its streams have died,

So too does faith, when truth departs,

Grow faint and hollow in human hearts.

When it loses divine laws, pure and free,

Its purity fades in silence-none can see.

When form remains but the soul is gone,

Its sacred light no longer shines on.

Rituals linger, but love and devotion fade,

Like shadows cast where light once played.

The words are spoken, the acts are done,

Yet lack the warmth of the inner sun.

For true religion is not mere name,

Nor rigid rule, nor outward claim;

Its life resides in the spirit’s flame,

In truth, in love-forever the same.

When essence lives, it shines so bright,

A guiding force, a path of light;

But drained of soul, it cannot remain-

A lifeless form, an empty frame.

★

"Where Religion Breathes"

Religion breathes where love is sown,

Where mercy walks, the divine is known.

When cruelty enters through the holy gate,

Religion mourns, its purity and sanctity laid to waste.

When compassion wanes, the hymns grow cold,

A faith once pure grows harsh and cold.

No prayer can bloom where hatred dwells,

No truth resounds through bloodied bells.

When brutality wears the mask of name,

Its purity and sanctity dissolve in shame.

Religion breathes where love is sown,

Where mercy walks, the divine is known.

But when the heart forgets the kind,

Pure faith and sanctity are left behind.

★

The First Step of Sanatana Dharma.

First, be the light of virtue’s flame,

Then walk the noble duty’s name.

Free your heart from lust and greed,

From wrath that blinds and selfish need.

Let no hand harm, let no word wound,

In peace and kindness be you bound.

On dharma’s path stand firm and true,

In service to the world pursue.

Speak only truth, keep thoughts all pure,

With steady mind and will secure.

In justice stand, in mercy grow,

Where love and righteous waters flow.

This is the step, the first and best,

On which Sanatana Dharma rests.

★

The Reality of Life

(Divine Spell of Life)

God grants to every soul a span,

A silent gift, unseen by man.

Within the heart it softly lies,

A hidden flame that never dies.

Some use this spell to spread the light,

And kindle hope in darkest night.

While others wander, lost in chase,

Of fleeting dreams and empty race.

This spell is freedom, this is choice,

Bestowed on all with silent voice.

To shape one's path, to rise or fall-

The Divine entrusts this gift to all.

Yet when the spell draws near its end,

No wealth nor power can defend.

The body turns to dust again,

Released from time and mortal pain.

But deeds of truth, the seeds once sown,

Shall live when earthly breath has flown.

For life’s a sacred role we play,

Till time dissolves the fleeting day.

💓

The Guru

Between the shore where deep darkness lies,

And Brahman’s boundless, starlit sky,

The Guru kindles the inward sight,

And leads the wandering soul to light.

From tamas to jyoti, step by step,

The Guru lifts the soul from slave;

Sadguru stands firm in inner light,

Awake in Brahman’s endless light,

The Yog Guru guides the seeking soul,

To meet the Supreme, its destined goal.

While Jagadguru, calm and wise,

Guides all the universe beneath the skies.

In silence bright, where truths unfold,

The Guru guides disciples to liberation bold.

The Guru guides, beyond liberation,

To merge with God-the culmination.

-------------------------------------

Brahman =(ब्रह्म)

Jagadguru = Guru of the Jagat (universe)

that is lord Jagannath.

Sadguru = Guru who has realized Brahman.

The Yog Guru guides the souls how to meet

with the Supreme Soul through yoga.

★

As One Sees, So God Appears

When God on earth in human form did stay,

Yet few could see His truth in mortal clay.

Some hearts awoke and knew His form divine,

And felt His presence radiant, pure, sublime.

By His own word, His glory stood revealed,

And faith in Him within their souls was sealed.

They bowed in love, their vision clear and bright,

And sensed His fragrance filled with sacred light.

But others saw a man of common birth,

And mocked His name, unaware of worth.

Their clouded minds, in ignorance confined,

Perceived no grace, no truth their hearts could find.

Thus lives this tale upon the earthly span-

God seen as God, or merely seen as man.

As is the heart, so is the sight we frame:

One finds the truth, another mocks the same.

💓

Who Is the Guru?

Not by birth, nor robe, nor seat of pride,

Not by crowds that gather at his side,

Not by fame that echoes loud and far-

None reveal the Guru, the guiding star.

The Vedas whisper, the Gita proclaims with might,

The Bhagavatam kindles the inner light:

Shsstra-jña- in scriptures deeply trained,

Yet lives the Truth his wisdom gained.

Tattva-darshi- seer of the Real,

Brahman realized - not thought, but living zeal;

Truth not borrowed from distant voice,

But soul-awakened, conscious choice.

Master of senses, tranquil, pure within,

Ego dissolved like mist grown thin;

Untouched by greed, by sin unbound,

In inner stillness, peace profound.

Compassion flows from moonlike eyes,

Cooling hearts where sorrow lies;

Steady in Brahman, firm, unmoved,

In silent Presence ever proved.

Detached yet kind, from mind’s knots free,

No thirst for fame or vanity;

No ashram crowns, no garment makes the sage,

No throne of praise creates the sacred stage.

The true Guru  living flame of Truth’s bright form,

Where knowledge and realization unite and transform.

★

True Knowledge

God is Creator of all that is,

The source of life, of cosmic bliss.

God is Sustainer of all that lives,

A silent grace that ever gives.

God is the One where all streams end,

Beyond all forms and fleeting dreams.

To know this truth deep in the soul

Is true knowledge, makes one whole.

★

The Purity of True Knowledge

God said: no treasure shines so bright,

As knowledge pure, the soul’s true light.

When yogis pure in heart attain,

Truth is revealed by God again.

No flame so pure, no vision clear,

Dispels the night of doubt and fear.

It fills the heart with inner light,

A truth long veiled now comes to light.

Not gained by words nor fleeting art,

Nor born where restless passions start.

But in the depths of tranquil will,

It dawns when mind and breath are still.

One who walks the inward way,

Where mind and thought in silent purity stay.

In yoga deep, with spirit aligned,

Finds living truth within the mind.

When self and God no more divide,

And ego’s fleeting shadows slide,

Then knowledge pure begins to rise,

A living truth the soul realizes.

No outer proof is needed then,

Nor borrowed thoughts of other men.

For one who dwells in union true,

Sees all sustained by One, in sacred view.

---------------------------------

One-Line Essence of this Poem:

True knowledge does not arise from

the outer world, but from inner

purity and the stillness of the soul;

it is revealed by God.

💓

Wisdom Through Living, Not Reading Alone

Many spend their lives in reading lore,

Yet wisdom seldom reaches to the core.

Pages turn and fleeting knowledge grows,

Yet inner truth remains what few can know.

They chase the words in endless, streams,

 Lose themselves in borrowed dreams.

But borrowed light can never truly stay,

When life’s own trials darken every way.

One who walks through sorrow, loss, and pain,

Who falls, yet rises stronger through the strain,

Learns truths no written page can e’er convey,

And finds within a self-illumined way.

For wisdom lives not bound in ink or page,

Nor locked within the scholar’s gilded cage.

It blooms in hearts courageous, deep, and true,

Trials faced and life experienced through.

So read-but live the truths that you have known,

Let insight grow by seeds your life has sown.

For wisdom’s light begins to rise inside,

When life itself becomes your truest guide.

💓

Fabric of Truth

What is woven out of threads of lies

Shines for a moment - then slowly dies.

Its colors fade, its strength is small,

Built on shadows, it must fall.

Falsehood fashions learning’s art,

Education bright- yet void at heart;

For wisdom wrapped in deceitful thread

Is living light - yet already dead.

A king who builds his throne on lies

May dazzle crowds and seem so wise;

Yet time unveils the hidden flaw -

His crown shall break by justice’s law.

A kingdom raised on falsehood’s ground

May glitter wide with trumpet sound;

But hidden cracks beneath the hall

Will topple power, proud and tall.

But cloth of truth, though plain it seems,

Glows with light beyond all dreams.

No storm can tear, no fire consume,

It carries peace, it banishes gloom.

Truth may walk a silent way,

Yet brings calm dawn after night’s gray.

So weave your life with threads of light,

With honest word and vision bright.

For what is born of truth shall stand,

In peace of soul - forever grand.

★

The Meditation of Lord Krishna

Who shall He worship-He, the One,

From whom arise the moon and sun?

No higher truth exists above

He dwells within His Self in love.

He seeks no distant deity,

Nor needs a refuge, none but He;

The source of all, the primal flame,

He rests absorbed in His own Name.

As taught in Bhagavad Gita, clear,

He, the supreme soul, near and dear.

And in Srimad Bhagavatam we see,

He, the Lord-he is the master key.

The formless Brahman, vast, supreme,

Is but His own eternal gleam;

No second truth, no separate key,

He is the one reality.

But those who seek some truth apart

Still wander far from wisdom’s heart;

Not knowing Him nor Shastra’s core,

They miss the One forevermore.

★

The Body and the Soul

When the house is worn, unfit to stay,

Its dwellers leave and go away.

So when the body fails its role,

The Self departs-the deathless soul.

When walls are cracked, beyond repair,

The house dissolves in dust and air.

So too the living body, weak or old,

Returns to dust, since it cannot hold.

No hand can shape that form again,

No life returns to mortal frame.

This is the truth the Divine declares-

The Eternal Law that all life shares;

Nothing beyond this stands as right,

All else is shadow, veiled from sight.

💓

Let Tu Rest, Speak Tum

In Vedic hymns where sacred fires rise true,

The word “tu” stands as contrast, never “you.”

In Puraṇic streams and ancient seers’ domain,

It means but “however,” not a person’s name.

No scripture speaks of “tu” as one addressed,

For “tvam” alone the speaker’s call expressed.

In Gita’s call and mantra’s shining flame,

“Tvam” speaks to “you”-eternal, still the same.

Through passing years as spoken tongues grew mild,

Consonant clusters softened, gently styled.

From “tvam” to “tum,” the form grew soft and free,

Yet meaning stayed- the same identity.

So let the Vedas keep their accents pure,

And living speech its gentle change endure.

For words may shift as ages onward run,

But truth within their heart remains as one.

Therefore let “tu” rest, with no scriptural claim,

And speak with “tum,” from “tvam” it came.

-----------------------------------------

त्वम् (tvam) → तुम् (tum)

संबोधन में “तुम” का प्रयोग ही उचित और शास्त्रसम्मत है।

शास्त्रों में संबोधनार्थक “तू” का प्रयोग और उल्लेख नहीं है।

💓

A Warning Against the Wicked

Better an empty cattle-shed,

Than a cow of vicious breed;

Better utter loss endure,

Than the company impure.

From the sinful, tainted mind,

Not a spark of good we find;

Thus, even absence stands more blessed,

Than evil closely held and pressed.

As none would keep within their hall

A serpent venomous that crawls,

So wise ones ever choose to part

From cruel soul and hardened heart.

Keep far from those of wicked way-

Thus walks the wise in Dharma’s ray.

💧

Divine Tools

Father and mother are God’s first light,

Guiding the soul from birth to sight.

Son and daughter-sacred trust,

Seeds of love in time and dust.

Wife, a companion on Dharma’s way,

Walking beside through night and day.

Friends who mirror truth and flaw,

Teaching life by nature’s law.

Teachers stand as lamps of grace,

Dispelling dark, revealing space.

Each a tool the Divine has given,

Steps on the path from earth to heaven.

Use them with reverence, wisdom, care,

Not with pride, nor harsh despair.

He who honors these gifts as divine,

Walks closer to God-by Love’s design.

䷼

The Fall of Pride, the Rise of Truth 

(Path to Resolving Disputes)

I think that I am always right,

While others dwell in endless night.

Non-acceptance seals my view-

Proud arrogance I cannot undo.

It bars the truth from reaching me,

Rejects the wisdom I might see.

In ego’s fortress, proud and tall,

I turn away from light for all.

Yet grace can break this cruel control,

And melt the hardness of the soul.

When humble eyes the world behold,

Surrender turns the heart to gold.

Let pride depart, let compassion rise-

In unity, humility, truth and peace shall rise.

The Divine within all hearts we find,

In selfless love, one soul, one mind.

Beyond the “I” the boundless Self is seen,

All hearts as one in love and truth convene.

The seeker fades, the sacred light prevails-

Where Dharma leads, no fear, no darkness dwells.

䷼

Seek the Light:

(Read Authoritative Texts)

O devotees, heed this solemn word-

Let not false texts be read or heard.

Where shadowed pages breed untruth,

There fades the radiance taught in youth.

For when such tales untested spread,

They dim the light the Divine once spread;

So guard the lamp of Dharma bright-

Let only truth sustain its light.

䷊

The Abode of Peace

Year after year I sought for Peace,

Through God, through priest, through inward seas;

In temple halls and crowded ways,

Through fleeting nights and restless days.

I chased her through the changing scene-

In joy, in grief, in what has been;

Yet ever like a distant star,

She felt so near, yet seemed so far.

At last, when all my seeking ceased,

I met the still and silent Peace.

I bowed with heart and folded hands:

“O Peace, in which bright realm thou stand’st?”

She smiled-no voice, yet truth was heard,

A wordless light, beyond all word:

“I dwell not where the heart must strive,

Nor where the fear of death survives.

I live where birth and death are naught,

Where ‘I’ dissolves in purest Thought;

Where name and form no more prevail,

And Silence with the Soul doth dwell.

Seek me not in life’s circling strife,

Nor in the trembling tides of life;

But climb to Moksha’s silent height-

There blooms my calm, unending light;

Moksha - the freedom, pure and deep,

From birth and rebirth’s binding sweep.

When seer, the seeing, and the seen

Fade into what has always been-

Beyond all sorrow, fear, and cease,

In Moksha dwells the Perfect Peace.

☮

Avoid Excess in All Things

(The Discipline of Moderation)

Excess of wealth can blind the sight,

It dims the soul that seeks the light.

Too much of beauty breeds vain pride,

And turns the heart from truth aside.

Excess of health may lead to boast,

Till wisdom’s humble voice is lost.

Too much of food makes dull the mind,

And chains the soul we seek to find.

So walk the path where balance stays,

In measured nights and measured days.

For virtue lives where limits blend-

In all things, let the mean be friend.

For truth stands firm, the sages said:

Excess must everywhere be shed.

💓

Do Not Cry on Death

O soul, do not weep at anyone’s death,

For birth and death share a single breath.

One has laid this body aside like attire,

For the voyage of being will not expire.

He shall be reborn on this very sphere,

In another form, maybe in another year.

One who was once so near and dear,

May become your foe, if destiny steers.

A different name, or perhaps the same,

A different tongue, or familiar frame;

A different path his feet may tread,

Or walk again where once he led.

So, O soul, sink not in sorrow deep,

For death is a door-no eternal sleep.

Remain tranquil, wakeful, aware;

Do what is right, sincere and fair.

And step by step, your soul secure,

You shall arrive where all is pure.

💓

Deathless Soul's Eternal Flight

Death is not life's final breath,

Nor truth confined to final breath.

To deem it end is vision dim,

A thought by ignorance grown grim.

When mortal frame to dust returns,

The deathless soul still onward burns.

Through unseen doors it takes its flight,

To destined paths of hidden light.

From birth to birth its course is spun,

As sets the moon and wakes the sun.

In varied forms it learns and strives,

By law eternal, lives again arise.

This truth eternal dharma proclaims,

In sacred light it stands the same.

Who grasp this wisdom, firm and clear,

Transcend all grief, outgrow all fear.

But those who see no life beyond,

To fleeting forms grow deeply fond.

Thus sorrow binds their hearts in pain,

Till knowledge breaks illusion's chain.

★

The Habit and Mistake of the Jiva

The jiva dwells where once his birth had been,

And thinks that place alone his world has been.

He cries that fate and others bring him pain,

And sees in all around a hostile chain.

He knows not deeds that shaped his present way,

Nor trusts the justice none can take away.

He clings to kin, to caste, to fleeting ties,

And deems them all, beneath illusion’s skies.

Forgetting call divine, so soft yet true,

He weaves his plans in worldly, narrow view.

Thus lost in self, in pride and binding drama,

He fails to see the law of higher karma.

This is his fault, the blindness of the soul-

He leaves the truth that makes the jiva whole.

jiva = a living being 

★

Knowing the Heart of Man

(The Measure of a Man)

In society’s wisdom, passed through time,

We find simple truths in thoughtful rhyme.

To know a person, wise and true,

Observe their words and actions too.

The ideal mind seeks thoughts that rise,

In noble dreams and visions wise.

They speak of truth, of higher aim,

And light within a virtuous flame.

The good will speak of deeds that aid,

Of paths where helping hands are laid.

Their words bring comfort, calm, and cheer,

And guide the lost with vision clear.

The lesser mind in faults will stay,

In others’ flaws they lose their way.

In constant blame their thoughts reside,

With restless tongue and wounded pride.

A person’s worth is clearly shown,

By how they treat the weak, unknown.

The ones beneath, the poor, the small,

Reveal the truth that governs all.

In nature’s care and kindness shown,

Their inner seeds are truly known.

To those in pain or deep distress,

Their acts reveal their tenderness.

A man is judged by friends he keeps,

And righteousness he accepts or leaves.

For company shapes the heart and mind,

And leaves its silent mark behind.

The face reflects the hidden soul,

Its fleeting signs reveal the whole.

In eyes and gestures softly cast,

The inner thoughts are seen at last.

A good man walks with gentle grace,

With compassion shining in his face.

He helps in times of grief and need,

With selfless heart in word and deed.

With due respect to all he gives,

In humble truth he always lives.

To elders, peers, and those below,

His reverence continues to grow.

His mind is calm, his senses still,

He governs anger by his will.

No envy clouds his steady sight,

He walks the path of inner light.

In truth he stands, in honesty clear,

With faithful heart and conscience dear.

No falsehood stains his spoken word,

His voice with purity is heard.

No pride resides within his way,

In modest strength he moves each day.

His virtues shine, yet softly stay,

Like stars that glow without display.

With sincere heart and purpose bright,

He walks in truth, in silent light.

His words and deeds in union stand,

A noble soul in every land.

★

The Power of Self-Correction

(From Inner Truth to World Peace)

If one beholds one’s faults within,

And strives to cleanse each trace of sin,

With steadfast will and vision true,

All inner storms fade from view.

If society can see its flaws,

And strives to mend its broken laws,

With mindful steps and purpose wise,

Its heavy chains dissolve and die.

If every country knows its flaws,

And walks the path of righteous laws,

Through self-correction, firm and wise,

A nation’s countless troubles die.

If nations see their shadowed ways,

And walk the path of righteous ways,

Through self-correction, pure and kind,

The world’s deep wounds are healed in time.